Εγώ δεν σε αγαπώ....απλά ...σε λατρεύω!!!

  Και ναι η υπέρβαση είχε γίνει...είχε πάει ενάντια στα πιστεύω της...σε εκείνα που ήταν απόλυτη...σε όσα με νύχια και με δόντια κρατούσε...για τα πρέπει..τα μη...τα θέλω της είχαν πάντα δευτερεύουσα σημασία...και εκείνη ήθελε απλά να ζήσει...να ξαναγίνει το κοριτσάκι το δεκαπεντάχρονο..άντε το εικοσάχρονο...να νιώσει τον έρωτα..την αγάπη...
  Και την ένιωσε...στα μάτια του...στην αγκαλιά του...ανάμεσα  στα λόγια και τα φιλιά του...έκλεισε τ'αυτιά της στις φωνές της λογικής...άφησε άλλες αισθήσεις ανοικτές...την όσφρηση...την γεύση...την αφή..την όραση...μα άφησε και την καρδιά της...μύρισε το κορμί του...γεύτηκε τα φιλιά του..ένιωσε το χάδι του..είδε τα μάτια του...και η καρδιά   πλημμύρισε...
  Και όταν η φωνή της λογικής, της τρυπούσε τ'αυτιά, τις ώρες που χαλάρωνε, της αγρίευε...της έβαζε τις φωνές..της έλεγε να το βουλώσει...δεν μπορούσε να κάνει κουμάντο στην ζωή της μια λογική..όχι πια...αρκετά με την λογική είχε  ασχοληθεί...αρκετά την είχε ακούσει..αρκετά την είχε υπολογίσει...αρκετά την είχε αφήσει να την διαφεντεύει μια ζωή...τώρα έπαιρνε την ζωή στα χέρια της..οι αποφάσεις ήταν μόνο δικές της...σωστές ή λάθος τι σημασία είχε;
   Άνθρωπος δεν ήταν και αυτή; δεν είχε δικαίωμα στα λάθη; στον έρωτα;..στην ζωή; μήπως η λογική δεν την είχε οδηγήσει σε λάθη; τα οποία πλήρωσε και πληρώνει ακόμα; τι δηλαδή; επειδή ήταν νεότερος από εκείνη; και; κοιτά χρόνια ο έρωτας; ορίζει η καρδιά ηλικία; γνωρίζει το συναίσθημα διαφορές; χρώμα;...ταυτότητα;... όχι..εκείνη ήταν αποφασισμένη να το ζήσει..μέχρι εκεί που θα πήγαινε..
  Μέχρι εκεί που θα την πήγαινε εκείνος...ο Α....της.... πετούσε και εκείνος μαζί της....ή μάλλον εκείνος πέταξε πρώτος..και την κράτησε από το χέρι με υπομονή...την άκουσε...την κατάλαβε...και την τράβηξε μαζί του...στον παράδεισο; ίσως...μπορεί και στην κόλαση...όπου και αν την πήγαινε δεν την ένοιαζε..μόνο να είναι μαζί του..πετώντας..περπατώντας...ακόμα και μπουσουλώντας...εκείνη τον ακολουθούσε...τυφλά...
  Μόνο που όταν αργούσε να της τηλεφωνήσει...να της στείλει μήνυμα, με λόγια τρυφερά...μια καλημέρα έστω...τότε έπεφτε στα τάρταρα της αβύσσου...φοβόταν μήπως είχε  ονειρευτεί και είχε ξυπνήσει τώρα...και τελείωνε  η μαγεία...αχ!!!αυτή η μαγεία!! ένιωσε σαν την σταχτοπούτα το βράδυ που την πήρε αγκαλιά και την έκανε δική του..φοβόταν μήπως χτυπήσει μεσάνυχτα το ρολόι και βρεθεί αντιμέτωπη με την σκληρή πραγματικότητα...
  Χτύπησε όμως μεσάνυχτα...και  εκείνος ήταν εκεί..την κρατούσε ακόμα αγκαλιά..της ψιθύριζε λόγια ερωτικά ...όμορφα...της έλεγε πόσο την αγαπούσε...την έπιασε από την μέση...την φίλησε κάτω από τ'αστέρια...και την απογείωσε ακόμα μια φορά στον ουρανό...
  Ναι!!δεν ήταν μαγεία..δεν ήταν όνειρο..δεν ήταν φαντασία....ήταν η πραγματικότητα...ακόμα και το άλλο πρωί εκείνος ήταν εκεί...να της επαναλαμβάνει πόσο ευτυχισμένος ένιωθε που μπήκε εκείνη στην ζωή του...να της λέει ακόμα πολλές φορές πόσο την αγαπούσε...και εκείνη να απαντά...ΕΓΩ ΔΕΝ ΣΕ ΑΓΑΠΩ....ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ...ΣΕ ΛΑΤΡΕΥΩ.....
 

Μεσ' τη ματιά σου χορεύω
μεσ' τη φωνή μου μιλάς
χούφτες ασήμι μαζεύω
κάθε στιγμή που γελάς

Φως κι ουρανό να σε λέω
ατέλειωτό μου φιλί
και στο κορμί μου σε καίω
γιατί σε θέλω πολύ

Σε λατρεύω
φιλί φιλί σου κλέβω
το στόμα που σου πίνω
το στόμα που μεθώ
σε λατρεύω
το σώμα σου ληστεύω
και τη ψυχή μου αφήνω
και τη ψυχή μου αφήνω
κοράλι στο βυθό

Όπου βαδίζεις βαδίζω
κάθε σου χνάρι ρωτώ
και μια ζωή που ορίζω
για σένανε την κρατώ

Όπου πετάς θα πετάξω
με τα δικά σου φτερά
μες τη ψυχή σου θα ψάξω
το χρώμα που 'χει η χαρά

Σε λατρεύω - Γλυκερία & Μητροπάνος

Στον φίλο μου Χάρη Σοφόπουλο!!!

   Σε γνώρισα πολύ αργά Χάρη μου!!!Σε γνώρισα μέσα από το διαδύκτιο...ήσουν άνθρωπος με ήθος....έπαιζες το μπουζουκάκι σου στο στέκι με την παρέα σου...κάποιοι στίχοι μου που είδες σου άρεσαν...μου ζήτησες να τους μελοποιήσεις...σου είπα μετά χαράς...παρόλο που αρρώσταινες συχνά και μπαινόβγαινες στο νοσοκομείο, κράτησες την υπόσχεση σου...

  Έδωσες στον Αλέξη να "ντύσει" με την υπέροχη φωνή του, τους στίχους μου και εκείνο πήρε άλλο νόημα...πριν τέσσερις μήνες κατάφερες να το τελειώσεις...μου το ανακοίνωσες λίγο πριν ξαναμπείς στο νοσοκομείο...κοσμοχαλασιά γινόταν όταν το έγραφα...όχι μόνο καιρικά, μα και στην ψυχή μου...Κοσμοχαλασιά γινόταν όταν μου το έστειλες τελειωμένο....μόνο που Χάρη μου, εσύ όταν έφυγες σήμερα το πρωί, στις 2 τα ξημερώματα, δεν έκανε κοσμοχαλασιά...
   Είχε έναν έναστρο ουρανό...ξημέρωσε μια λαμπρή μέρα...έτσι για να είναι το ταξίδι σου, προς την αιώνια ζωή, ευχάριστο...αρκετές τρικυμίες...αρκετές κοσμοχαλασιές έζησες σε αυτή την ζωή...τώρα σου πρέπει ηρεμία...ξαστεριά...άλλωστε πας να συναντήσεις τον έρωτα της ζωής σου...την γυναίκα σου που ο χάρος ζήλεψε νωρίς και την πήρε μακριά σου...
  Θυμάμαι που μου το έλεγες..θυμάμαι που μου ζήτησες να γράψω ένα τραγούδι για εκείνη...να το μελοποιήσεις ήθελες ...να το τραγουδάς για εκείνη και να νιώθεις την παρουσία της δίπλα σου...θυμάσαι Χάρη; μόνο που η υγεία σου δεν σε άφησε να το κάνεις....
  Τραγούδησε της το τώρα...εκεί που θα την συναντήσεις...κρατώντας το χέρι της σφιχτά στο δικό σου...να σε οδηγήσει στους άγνωστους για σένα δρόμους...αν δεν το θυμάσαι θα στο θυμήσω πάλι εδώ...
  Όμως φίλε Χάρη μην ξεχάσεις και εμάς εδώ κάτω...που σε αγαπάμε...μην ξεχάσεις τα παιδιά σου...την κόρη σου την Φωτεινή...την οποία γνώρισα, όταν δυο φορές (λυπάμαι που δεν ήταν περισσότερες) ήρθα να σε δω και να σου δώσω κουράγιο, εκεί στο κρεβάτι του πόνου...εκείνη στάθηκε πλάι σου πάνω από 4 μήνες...δίπλα σου κοιμόταν...σε φρόντιζε...σε αγαπούσε...
  Χάρηκα αφάνταστα που σε γνώρισα....λυπάμαι όμως που σε γνώρισα τόσο αργά...λυπάμαι που δεν μπόρεσα να σε δω ξανά ζωντανό...έλπιζα (αν και μέσα μου το ήξερα πως δεν θα σε ξανάβλεπα ζωντανό) να μην έβγαινα αληθινή...να σε ξανάβλεπα...
  Τώρα ελπίζω να έρθω να σου πω εκείνο το αντίο που σου χρωστάω, μαζί με το ευχαριστώ που ήσουν φίλος μου....που σε γνώρισα...που σε αγάπησα...
   Ήθελα τραγούδι αποχωρισμού και αποχαιρετισμού να σου γράψω...μα τα λόγια δεν βγαίνουν...η σκέψη δεν με ακολουθεί...υπόσχομαι όμως Χάρη μου, πως θα το κάνω μόλις καταλαγιάσει ο πόνος....της καρδιάς μου...
   Τώρα σου εύχομαι καλό ταξίδι....να προσέχεις εκεί που πας...με των αγγέλων τα φτερά να πετάς...
    Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα σε σκεπάσει... ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ ΦΙΛΕ!!!ΘΑ ΣΕ ΘΥΜΑΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΜΕ ΑΓΑΠΗ!!!

 

Κλέφτης έρωτας...

 

Για τον φίλο μου τον Χάρη με πολύ αγάπη....για την αρχόντισσα της καρδιά του που την έχασε νωρίς....
από γεωργια καρλαυτη (Σημειώσεις) την Πέμπτη, 5 Ιουλίου 2012 στις 10:29

 

Μια γυναίκα αγάπησα
σε όλη την ζωή μου
αρχόντισσα ήταν και κυρά
ψυχή μου και πνοή μου....

           Ρεφρέν
μα ήρθε κλέφτης έρωτας
την έκλεψε από μένα
τώρα κρατάει συντροφιά
στ'αστέρια ένα-ένα.....

μου γνέφει από ψηλά
τα δάκρυα της στάζουν
είναι οι ψιχάλες της βροχής
μα 'μένανε με σφάζουν....

 

 

που είσαι κόρη του γιαλού
γιατί δεν κατεβαίνεις
το χέρι μου να μου κρατάς
ποτέ μην νιώθεις μόνη...

 

 

κράτησε με μες το νου
με της καρδιάς τα δίχτυα
για να μην νιώθω μοναχός
ματώνουνε τα στήθια....

 

 

μην με ξεχνάς εκεί ψηλά
ανάμεσα σε τόσους
να με κρατάς σαν φυλαχτό
στους άγνωστους τους τόπους....Γ.Κ

Ποτέ μου δεν στεριώνω....

Σαν τους τσιγγάνους που δεν ζουν
στην ίδια πολιτεία
με δίκασε η μοίρα μου
να ζω με αγωνία.....
     
       Ρεφραίν
πότε δω και πότε εκεί
ποτέ μου δεν στεριώνω
από την μαύρη μου ζωή
με τίποτα δεν γλιτώνω...

μου χρωστάς άπονη ζωή
μα εγώ δεν σου χρωστάω
τα πλήρωσα τα λάθη μου
ακόμα όμως πονάω....
   
      Ρεφραίν

πότε δω και πότε εκεί
ποτέ μου δεν στεριώνω
από την μαύρη μου ζωή
με τίποτα δεν γλιτώνω....

κράτησες για με ζωή
το πιο πικρό φαρμάκι
σαν κυνηγημένη να ζω
μαραμένο είμαι στάχυ...

       Ρεφραίν

πότε δω και πότε εκεί
ποτέ μου δεν στεριώνω
από την μαύρη μου ζωή
με τίποτα δεν γλιτώνω...Γ.Κ.

Το θηλυκό που όταν προδωθεί, ξέρει να τιμωρεί και να εκδικείται...

   Η ερωτική ιστορία που εξελίχθηκε κάτω από τα μάτια μου και τα μάτια του γείτονα, ίσως πείτε πως δεν είναι ασυνήθιστη...και όμως βρίσκω πως είναι...

  "Εκείνη" ερχόταν πάντα τις ίδιες ώρες κάθε μέρα...στην αρχή μόνη της...έδειχνε ήρεμη...ήσυχη...καλοπροαίρετη...μα ήταν και φοβισμένη...φοβόταν τους ανθρώπους που την πλησίαζαν, ακόμα και όταν της έδιναν φαγητό...τους μόνους που εμπιστεύτηκε με την πάροδο του χρόνου, ήταν ο γείτονας από απέναντι και εμένα...
  Δεν έφευγε μακριά μου όταν την πλησίαζα για να της δώσω φαγητό...με κοιτούσε και περίμενε ....όταν ξεχνούσα να της βάλω το φαγητό της στην συνηθισμένη θέση που της το έβαζα κάθε φορά ...
  Πέρασαν κάποιες μέρες και άρχισε να έρχετε με παρέα...το αγόρι της...τον έρωτα της...μαζί έρχονταν..είμαι σίγουρη πως αν είχαν χέρια , θα ήταν πιασμένοι χέρι-χέρι...μαζί έσκυβαν και έτρωγαν από το ίδιο φαγητό...το μοιραζόταν μαζί του...και ύστερα χορτασμένοι έφευγαν να χαρούν τον έρωτα τους...
Αυτό συνεχίστηκε για μερικές εβδομάδες...ξαφνικά το αγόρι της, της έφερε μια άλλη στην παρέα...τον νέο του έρωτα...πως λένε οι άντρες; από εδώ η γυναίκα μου και από εκεί το αίσθημά μου; κάπως έτσι..και είχε το θράσος ο τύπος να την φέρει την άλλη και μπροστά της..και να μοιραστεί το φαγητό τους..που στην αρχή ήταν μόνο δικό της...
  Αλλά για χάρη του έρωτα το μοιράστηκε μαζί του...και αυτός; ο άπονος; ο σκληρός; ο άδικος; ο άπιστος; τι έκανε; την απάτησε..βρήκε άλλη αγάπη...και την εγκατέλειψε ...μόνο στην ανάγκη του φαγητού την θυμόταν...ο τεμπέλης...ο αχαίρευτος...που ήθελε δυο. αλλά ήταν ανάξιος, όχι μόνο να κρατήσει την μια και μοναδική και να την εκτιμήσει για την αγάπη που του πρόσφερε, αλλά και να βρει και φαγητό να ταίσει εκείνον και την νέα του αγάπη...
  Πόσο μα πόσο εκμεταλλεύτηκε την αγάπη της...η πληγωμένη όμως  υπερηφάνεια και  αξιοπρέπεια της , την έκαναν να του δείξει πόσο μα πόσο σκληρή μπορούσε να γίνει...του απαγόρευσε να ξαναπλησιάσει εκείνη, αλλά και το φαγητό της...κάθε φορά όμως που εκείνος επιδεικτικά ερχόταν κοντά της, εκείνη τον έδιωχνε με τον χειρότερο τρόπο, με κραυγές ....άγριες κραυγές...και όταν προσπαθούσε να κλέψει λίγο από το φαγητό της εκείνη τον τσιμπούσε άγρια και του επιτεθόταν με νύχια και με ράμφος...
  Κάποια στιγμή εκείνος προσπάθησε με δόλο να την ξεγελάσει...ήρθε μόνος και της έκανε τα γλυκά μάτια, τάχα μετανοιωμένος...προσπαθούσε να την γοητεύσει ξανά...μα εκείνη σκληρή και αμείλικτη τον έδιωχνε -μπράβο στο κορίτσι μου....κρατούσε χαρακτήρα και επίπεδο-αλλά και πονηρή σαν όλα τα θηλυκά, καταλάβαινε πως όλο αυτό ήταν να την ξεγελάσει και να της κλέψει το φαγητό της...καραδοκούσε και είχε το νου της, ακόμα και όταν ήταν στην αυλή μου και έτρωγε,να δει μην και έρθει εκείνος και πάει στο μπαλκόνι του γείτονα να πάρει εκείνο το φαγητό που έβαζε και εκείνος εκεί στην γωνιά...
  Τον καταλάβαινε πριν ακόμα πλησιάσει κοντά...φτερούγιζε και έτρεχε να προλάβει...και έβλεπες μια πάλη στον αέρα ανάμεσα τους ....ποιος θα νικήσει...και νικούσε πάντα το κορίτσι μου...το όμορφο...η περιστέρα μου...η δεκαοχτούρα μου...ποτέ δεν τον συγχώρησε για την απιστία του...και δεν θα τον συγχωρήσει...και θα συνεχίσει να τον κυνηγά...κάθε φορά που θα προσπαθεί να κλέψει το φαγητό της, αλλά και την αγάπη του γείτονα και την δική μου...ακόμα και ο γείτονας, σαν άντρας την καταλαβαίνει...συμφωνεί μαζί της και μαζί μου για την στάση της...και εμείς πιστοί της φίλοι, πάντα θα την φροντίζουμε....το φαγητό της δεν θα της λείψει ποτέ...
  Αμοιβαιότητα ανθρώπων και πτηνών,σε μια ιστορία πονεμένου και άδοξου έρωτα.....μακάρι να υπήρχε και ανάμεσα στους ανθρώπους...προς τους συνανθρώπους...

Αφιερωμένο στον γιό μου Κωνσταντίνο που εορτάζει σήμερα...

Σήμερα που γιορτάζεις
ήθελα να είμαι εκεί
και δώρο να σου κάνω
το πιο γλυκό φιλί....

μα και αν είμαι μακριά
η σκέψη μου κοντά σου
και θα πιω κρασί γλυκό
μόνο στην υγειά σου.....

να'σαι αγόρι μου καλά
με την οικογένεια σου
και να θυμάσαι που και που
εμένα την μαμά σου....Γ.Κ

χρόνια πολλά και γεμάτα υγεία αγόρι μου...
φιλιά πολλά σε σένα, στην γυναίκα σου και στον Μιχαλιό το παιδί μας....

Η μάχη μ'έναν "ιππότη"....

   Ένιωθε πως η πολιορκία της δεν θα κρατούσε πολύ καιρό...ήξερε με βεβαιότητα το τέλος...εκείνη θα νικούσε...πάντα νικούσε...μπορούσε να κάνει τον "εχθρό" να υποχωρήσει...είχε τον τρόπο της...ακόμα και όταν αφοπλιζόταν από τον αντίπαλο, εκείνη έβρισκε την δύναμη να πάρει πάλι την "ασπίδα" της και το "ξίφος" της και να αναχαιτήση τον "εχθρό"....

  Έτσι και τώρα..παρόλο που ο εχθρός αυτή την φορά, ήταν ένας γοητευτικότατος νέος...που με την επιμονή του, την υπομονή του και την ήρεμη πολιορκία του αισθανόταν πως κινδύνευε...κινδύευε να πέσει το "κάστρο" της στα χέρια του....ήταν ίσως ο "ιππότης" που περίμενε μια ζωή...μα ακριβώς τώρα αυτή η ζωή είχε περάσει...και εκείνη αισθανόταν να ταλαντεύεται ανάμεσα στα πρέπει και στα μη...ανάμεσα στα θέλω και στα φοβάμαι...ναι φοβόταν...
   Βλέπεις πολλοί "ιππότες" κατά καιρούς την πολιόρκησαν...άλλοι με ανορθόδοξο τρόπο...αλλά αυτούς τους "εξόντωνε" αμέσως..ήξερε τα τρωτά τους σημεία...ήξερε με ποιο τρόπο να τους πολεμήσει...και ήταν αμείληκτη...δεν χαριζόταν...
   Τους άλλους με το "ιπποτικό" ύφος και τρόπο φοβόταν...έρχονταν βλέπεις με "λευκή σημαία ανακωχής"...ειρήνης...να κατακτήσουν την καρδιά της...και σαν τους πίστευε και τους άνοιγε την "πύλη" της καρδιάς της , εκείνοι την λεηλατούσαν...την είχαν με δόλο ξεγελάσει...και ύστερα εκείνη μάζευε τα κομμάτια της και προσπαθούσε να ξαναχτίσει από την αρχή την ζωή της...
   Τώρα το ίδιο προσπαθούσε και ο γοητευτικός "ιππότης" που είχε κατασκηνώσει έξω από το κάστρο της και περίμενε υπομονετικά να την κυριεύσει...άοπλος ο ίδιος...τα μόνα όπλα του, τα λόγια του...τα μάτια του...η αγκαλιά του...εκείνη αντίθετα κρατούσε πάντα το σπαθί και την ασπίδα...έτοιμη να υπερασπιστεί το κάστρο της...την καρδιά της...
   Κάθε φορά που έφταναν κοντά και άρχιζε η "μάχη", εκείνος την αφόπλιζε με δυο λέξεις...ένα φιλί...μια αγκαλιά...και εκείνη οπισθωχωρούσε.....τρέχοντας έφευγε να κρυφτεί πίσω από τα "τείχη του κάστρου" της...μα μόλις ένιωθε ασφαλής, έπαιρνε πάλι δύναμη...έπιανε πάλι το σπαθί...ο φόβος της την έκανε να εξοργίζεται με εκείνη...με τον "ιππότη" που βρέθηκε στα εδάφη της και την "απειλούσε"...και άρχιζε την μάχη ξανά με μεγαλύτερο μένος...
   Όχι δεν θα τον άφηνε να την κατακτήσει...αρκετούς είχε αφήσει...σε αρκετούς είχε πιστέψει..και μάλιστα δεν είχαν ούτε την μισή  γοητεία, από αυτή που είχε αυτός που βρισκόταν τώρα προ των "πυλών" της ,"απειλώντας" την με πλήρη κατάκτηση...
  Έπρεπε να μην υποκύψει...να μην τον αφήσει να την αφοπλίσει με κανέναν τρόπο...πάλεψε με τον εαυτό της πολύ...εξάσκηση στο "σπαθί" της έκανε επί ώρες...μέρες...έπρεπε να μάθει να τον πολεμάει...να τον νικήσει...διάβολε αυτή είχε "σπαθί και ασπίδα"...εκείνος άοπλος...
  Θα τον νικούσε...είχε βρει τον τρόπο...έτσι στην επόμενη "επίθεση" του, εκείνη πανέτοιμη πια, του κατάφερε μια με το σπαθί της....τον τραυμάτισε σοβαρά....έπεσε....πάτησε επάνω στο στήθος του  με το "σπαθί" της υψωμένο και έτοιμο να αποτελειώσει τον "άτυχο ιππότη".....
   Εκείνος την κοιτούσε με απορία...με πόνο και δάκρυα στα μάτια...μ'ένα παράπονο και ένα γιατί να ψιθυρίζουν τα χείλη...παραλίγο να λυγίσει...παραλίγο να τον πιστέψει...άκαρδη και σκληρή καθώς την είχαν κάνει οι προηγούμενοι, σήκωσε το σπαθί της και κατάφερε το τελικό χτύπημα στην καρδιά του....
  Εκείνο το βλέμμα του, το γεμάτο ερωτηματικά και πόνο, ακόμα της σπαράζουν την ψυχή...εκείνα τα δικά της γιατί, της βασανίζουν το μυαλό...σήμερα αναρωτιέται, αν είχε αφήσει "εκείνον" να την κατακτήσει, θα ήταν ευτυχισμένη;
ή απλά θα ήταν μια ακόμα κατάκτηση χωρίς ευτυχία;.....δεν θα το μάθει ποτέ...

Δεν θέλει λόγια η αγάπη!!!!

Ήσουν όταν σε γνώρισα

κόκορας ευνουχισμένος
δουλάκι της γυναίκας σου
τό'παιζες ...ευτυχισμένος....

θύμα ήσουν της κόρης σου
και σε βούτηξε στα χρέη
τώρα αντριλίκι μας πουλάς
κοίταξε ποιος τα...φταίει....

έχεις γυναίκα με παιδί
και συ γκόμενες γυρεύεις
μα δες στο παντελόνι σου
μια γαριδούλα... έχεις....

νομίζεις πως μ'αυτή μπορείς
γκόμενες να ψαρεύεις
μα όλες σε δουλεύουνε
πες μας πια ...τι γυρεύεις....

τον άντρα κάνεις τον βαρύ
και με τα ψέματα θαρρείς
τον έξυπνο πως μας κάνεις
αγόρι μου σ'όνειρο ...ζεις....

αγαπητέ μου μην θαρρείς
πως μοναχά με λόγια
κερδίζονται οι πόλεμοι
άλλα θέλει ...προσόντα....Γ.Κ.