Το θηλυκό που όταν προδωθεί, ξέρει να τιμωρεί και να εκδικείται...

   Η ερωτική ιστορία που εξελίχθηκε κάτω από τα μάτια μου και τα μάτια του γείτονα, ίσως πείτε πως δεν είναι ασυνήθιστη...και όμως βρίσκω πως είναι...

  "Εκείνη" ερχόταν πάντα τις ίδιες ώρες κάθε μέρα...στην αρχή μόνη της...έδειχνε ήρεμη...ήσυχη...καλοπροαίρετη...μα ήταν και φοβισμένη...φοβόταν τους ανθρώπους που την πλησίαζαν, ακόμα και όταν της έδιναν φαγητό...τους μόνους που εμπιστεύτηκε με την πάροδο του χρόνου, ήταν ο γείτονας από απέναντι και εμένα...
  Δεν έφευγε μακριά μου όταν την πλησίαζα για να της δώσω φαγητό...με κοιτούσε και περίμενε ....όταν ξεχνούσα να της βάλω το φαγητό της στην συνηθισμένη θέση που της το έβαζα κάθε φορά ...
  Πέρασαν κάποιες μέρες και άρχισε να έρχετε με παρέα...το αγόρι της...τον έρωτα της...μαζί έρχονταν..είμαι σίγουρη πως αν είχαν χέρια , θα ήταν πιασμένοι χέρι-χέρι...μαζί έσκυβαν και έτρωγαν από το ίδιο φαγητό...το μοιραζόταν μαζί του...και ύστερα χορτασμένοι έφευγαν να χαρούν τον έρωτα τους...
Αυτό συνεχίστηκε για μερικές εβδομάδες...ξαφνικά το αγόρι της, της έφερε μια άλλη στην παρέα...τον νέο του έρωτα...πως λένε οι άντρες; από εδώ η γυναίκα μου και από εκεί το αίσθημά μου; κάπως έτσι..και είχε το θράσος ο τύπος να την φέρει την άλλη και μπροστά της..και να μοιραστεί το φαγητό τους..που στην αρχή ήταν μόνο δικό της...
  Αλλά για χάρη του έρωτα το μοιράστηκε μαζί του...και αυτός; ο άπονος; ο σκληρός; ο άδικος; ο άπιστος; τι έκανε; την απάτησε..βρήκε άλλη αγάπη...και την εγκατέλειψε ...μόνο στην ανάγκη του φαγητού την θυμόταν...ο τεμπέλης...ο αχαίρευτος...που ήθελε δυο. αλλά ήταν ανάξιος, όχι μόνο να κρατήσει την μια και μοναδική και να την εκτιμήσει για την αγάπη που του πρόσφερε, αλλά και να βρει και φαγητό να ταίσει εκείνον και την νέα του αγάπη...
  Πόσο μα πόσο εκμεταλλεύτηκε την αγάπη της...η πληγωμένη όμως  υπερηφάνεια και  αξιοπρέπεια της , την έκαναν να του δείξει πόσο μα πόσο σκληρή μπορούσε να γίνει...του απαγόρευσε να ξαναπλησιάσει εκείνη, αλλά και το φαγητό της...κάθε φορά όμως που εκείνος επιδεικτικά ερχόταν κοντά της, εκείνη τον έδιωχνε με τον χειρότερο τρόπο, με κραυγές ....άγριες κραυγές...και όταν προσπαθούσε να κλέψει λίγο από το φαγητό της εκείνη τον τσιμπούσε άγρια και του επιτεθόταν με νύχια και με ράμφος...
  Κάποια στιγμή εκείνος προσπάθησε με δόλο να την ξεγελάσει...ήρθε μόνος και της έκανε τα γλυκά μάτια, τάχα μετανοιωμένος...προσπαθούσε να την γοητεύσει ξανά...μα εκείνη σκληρή και αμείλικτη τον έδιωχνε -μπράβο στο κορίτσι μου....κρατούσε χαρακτήρα και επίπεδο-αλλά και πονηρή σαν όλα τα θηλυκά, καταλάβαινε πως όλο αυτό ήταν να την ξεγελάσει και να της κλέψει το φαγητό της...καραδοκούσε και είχε το νου της, ακόμα και όταν ήταν στην αυλή μου και έτρωγε,να δει μην και έρθει εκείνος και πάει στο μπαλκόνι του γείτονα να πάρει εκείνο το φαγητό που έβαζε και εκείνος εκεί στην γωνιά...
  Τον καταλάβαινε πριν ακόμα πλησιάσει κοντά...φτερούγιζε και έτρεχε να προλάβει...και έβλεπες μια πάλη στον αέρα ανάμεσα τους ....ποιος θα νικήσει...και νικούσε πάντα το κορίτσι μου...το όμορφο...η περιστέρα μου...η δεκαοχτούρα μου...ποτέ δεν τον συγχώρησε για την απιστία του...και δεν θα τον συγχωρήσει...και θα συνεχίσει να τον κυνηγά...κάθε φορά που θα προσπαθεί να κλέψει το φαγητό της, αλλά και την αγάπη του γείτονα και την δική μου...ακόμα και ο γείτονας, σαν άντρας την καταλαβαίνει...συμφωνεί μαζί της και μαζί μου για την στάση της...και εμείς πιστοί της φίλοι, πάντα θα την φροντίζουμε....το φαγητό της δεν θα της λείψει ποτέ...
  Αμοιβαιότητα ανθρώπων και πτηνών,σε μια ιστορία πονεμένου και άδοξου έρωτα.....μακάρι να υπήρχε και ανάμεσα στους ανθρώπους...προς τους συνανθρώπους...

Αφιερωμένο στον γιό μου Κωνσταντίνο που εορτάζει σήμερα...

Σήμερα που γιορτάζεις
ήθελα να είμαι εκεί
και δώρο να σου κάνω
το πιο γλυκό φιλί....

μα και αν είμαι μακριά
η σκέψη μου κοντά σου
και θα πιω κρασί γλυκό
μόνο στην υγειά σου.....

να'σαι αγόρι μου καλά
με την οικογένεια σου
και να θυμάσαι που και που
εμένα την μαμά σου....Γ.Κ

χρόνια πολλά και γεμάτα υγεία αγόρι μου...
φιλιά πολλά σε σένα, στην γυναίκα σου και στον Μιχαλιό το παιδί μας....

Η μάχη μ'έναν "ιππότη"....

   Ένιωθε πως η πολιορκία της δεν θα κρατούσε πολύ καιρό...ήξερε με βεβαιότητα το τέλος...εκείνη θα νικούσε...πάντα νικούσε...μπορούσε να κάνει τον "εχθρό" να υποχωρήσει...είχε τον τρόπο της...ακόμα και όταν αφοπλιζόταν από τον αντίπαλο, εκείνη έβρισκε την δύναμη να πάρει πάλι την "ασπίδα" της και το "ξίφος" της και να αναχαιτήση τον "εχθρό"....

  Έτσι και τώρα..παρόλο που ο εχθρός αυτή την φορά, ήταν ένας γοητευτικότατος νέος...που με την επιμονή του, την υπομονή του και την ήρεμη πολιορκία του αισθανόταν πως κινδύνευε...κινδύευε να πέσει το "κάστρο" της στα χέρια του....ήταν ίσως ο "ιππότης" που περίμενε μια ζωή...μα ακριβώς τώρα αυτή η ζωή είχε περάσει...και εκείνη αισθανόταν να ταλαντεύεται ανάμεσα στα πρέπει και στα μη...ανάμεσα στα θέλω και στα φοβάμαι...ναι φοβόταν...
   Βλέπεις πολλοί "ιππότες" κατά καιρούς την πολιόρκησαν...άλλοι με ανορθόδοξο τρόπο...αλλά αυτούς τους "εξόντωνε" αμέσως..ήξερε τα τρωτά τους σημεία...ήξερε με ποιο τρόπο να τους πολεμήσει...και ήταν αμείληκτη...δεν χαριζόταν...
   Τους άλλους με το "ιπποτικό" ύφος και τρόπο φοβόταν...έρχονταν βλέπεις με "λευκή σημαία ανακωχής"...ειρήνης...να κατακτήσουν την καρδιά της...και σαν τους πίστευε και τους άνοιγε την "πύλη" της καρδιάς της , εκείνοι την λεηλατούσαν...την είχαν με δόλο ξεγελάσει...και ύστερα εκείνη μάζευε τα κομμάτια της και προσπαθούσε να ξαναχτίσει από την αρχή την ζωή της...
   Τώρα το ίδιο προσπαθούσε και ο γοητευτικός "ιππότης" που είχε κατασκηνώσει έξω από το κάστρο της και περίμενε υπομονετικά να την κυριεύσει...άοπλος ο ίδιος...τα μόνα όπλα του, τα λόγια του...τα μάτια του...η αγκαλιά του...εκείνη αντίθετα κρατούσε πάντα το σπαθί και την ασπίδα...έτοιμη να υπερασπιστεί το κάστρο της...την καρδιά της...
   Κάθε φορά που έφταναν κοντά και άρχιζε η "μάχη", εκείνος την αφόπλιζε με δυο λέξεις...ένα φιλί...μια αγκαλιά...και εκείνη οπισθωχωρούσε.....τρέχοντας έφευγε να κρυφτεί πίσω από τα "τείχη του κάστρου" της...μα μόλις ένιωθε ασφαλής, έπαιρνε πάλι δύναμη...έπιανε πάλι το σπαθί...ο φόβος της την έκανε να εξοργίζεται με εκείνη...με τον "ιππότη" που βρέθηκε στα εδάφη της και την "απειλούσε"...και άρχιζε την μάχη ξανά με μεγαλύτερο μένος...
   Όχι δεν θα τον άφηνε να την κατακτήσει...αρκετούς είχε αφήσει...σε αρκετούς είχε πιστέψει..και μάλιστα δεν είχαν ούτε την μισή  γοητεία, από αυτή που είχε αυτός που βρισκόταν τώρα προ των "πυλών" της ,"απειλώντας" την με πλήρη κατάκτηση...
  Έπρεπε να μην υποκύψει...να μην τον αφήσει να την αφοπλίσει με κανέναν τρόπο...πάλεψε με τον εαυτό της πολύ...εξάσκηση στο "σπαθί" της έκανε επί ώρες...μέρες...έπρεπε να μάθει να τον πολεμάει...να τον νικήσει...διάβολε αυτή είχε "σπαθί και ασπίδα"...εκείνος άοπλος...
  Θα τον νικούσε...είχε βρει τον τρόπο...έτσι στην επόμενη "επίθεση" του, εκείνη πανέτοιμη πια, του κατάφερε μια με το σπαθί της....τον τραυμάτισε σοβαρά....έπεσε....πάτησε επάνω στο στήθος του  με το "σπαθί" της υψωμένο και έτοιμο να αποτελειώσει τον "άτυχο ιππότη".....
   Εκείνος την κοιτούσε με απορία...με πόνο και δάκρυα στα μάτια...μ'ένα παράπονο και ένα γιατί να ψιθυρίζουν τα χείλη...παραλίγο να λυγίσει...παραλίγο να τον πιστέψει...άκαρδη και σκληρή καθώς την είχαν κάνει οι προηγούμενοι, σήκωσε το σπαθί της και κατάφερε το τελικό χτύπημα στην καρδιά του....
  Εκείνο το βλέμμα του, το γεμάτο ερωτηματικά και πόνο, ακόμα της σπαράζουν την ψυχή...εκείνα τα δικά της γιατί, της βασανίζουν το μυαλό...σήμερα αναρωτιέται, αν είχε αφήσει "εκείνον" να την κατακτήσει, θα ήταν ευτυχισμένη;
ή απλά θα ήταν μια ακόμα κατάκτηση χωρίς ευτυχία;.....δεν θα το μάθει ποτέ...

Δεν θέλει λόγια η αγάπη!!!!

Ήσουν όταν σε γνώρισα

κόκορας ευνουχισμένος
δουλάκι της γυναίκας σου
τό'παιζες ...ευτυχισμένος....

θύμα ήσουν της κόρης σου
και σε βούτηξε στα χρέη
τώρα αντριλίκι μας πουλάς
κοίταξε ποιος τα...φταίει....

έχεις γυναίκα με παιδί
και συ γκόμενες γυρεύεις
μα δες στο παντελόνι σου
μια γαριδούλα... έχεις....

νομίζεις πως μ'αυτή μπορείς
γκόμενες να ψαρεύεις
μα όλες σε δουλεύουνε
πες μας πια ...τι γυρεύεις....

τον άντρα κάνεις τον βαρύ
και με τα ψέματα θαρρείς
τον έξυπνο πως μας κάνεις
αγόρι μου σ'όνειρο ...ζεις....

αγαπητέ μου μην θαρρείς
πως μοναχά με λόγια
κερδίζονται οι πόλεμοι
άλλα θέλει ...προσόντα....Γ.Κ.

Θέλει αρχίδια η μαγκιά!!!!

Έρωτες θέλεις να πουλάς

μα ν'αγαπάς δεν ξέρεις
μονάχα από το φου μπου
με το πουλί σου...παίζεις.....

με φίδια και πουτάνες
περιτρυγυρίζεσαι
κ'εκεί τα δίνεις όλα
απλώς ....μαλακίζεσαι....

έβαλες τον τοίχο μου
εκείνες να κοιτούνε
να δεις τι κάνω εγώ
σε σένανε να ...πούνε...

πες στα τσιράκια σου
στα κολοβά τα φίδια
τον τοίχο μου να μην κοιτούν
θα πάθουνε τα....ίδια...

μαζί μου μην τα βάζουν
δεν κάνουν πια ζάφτι
αλλιώς θα δεις εγώ
πόσο θα βγάλω ...άχτι....

ανάρτηση θα κάνω γω
με όλα σας τα παιχνίδια
να μάθουνε στο σπίτι σας
όλα σας τα ..τερτίπια...

μην απειλείς εμένανε
τον εαυτό σου κοίτα
που σ'έκαναν καρτούν
γλυκιά....νοικοκυρούλα....

θέλει αρχίδια γερά
εμένα να γαμήσεις
σου λείπουνε βρε κ'αυτά
άντε αλλού ...ν'απειλήσεις...

θέλει λεβεντιά πολύ
και τσαγανό επίσης
για να το παραδεχτείς
και τα λάθη σου ...να σβήσεις....

κοίτα να συμμορφωθείς
περάσανε τα χρόνια
και σαν ανώριμο παιδί
πάψε να κάνεις...ακόμα...

ξέχασε το, το πουλί
δεν κελαιδεί αιώνια
ξέχασες πως στην κεφαλή
έχεις μονάχα....χιόνια...Γ.Κ.  

Αγάπη!!!

Αγάπη σε περίμενα
μα συ με προσπερνούσες
το μάτι μόνο έκλεινες
κι ύστερα γελούσες...

με ειρωνία κοίταζες
και έπαιζες μαζί μου
το μαύρο άσπρο έδειχνες
μαύριζες την ψυχή μου...

ελπίδες πάντα γέμιζες
την άχαρη ζωή μου
έπαιρνες πίσω την χαρά
ανάσα και πνοή μου..

σε κοίταζα που έφευγες
λυπόμουνα για μένα
δεν είμαι άξια εγώ
αυτό κι αν ήταν ψέμα....

μα πάντα σε περίμενα
ένιωθα πως θα'ρθεις
παγίδα έστησα εγώ
έτσι για να μάθεις.....

μην κλαις και μην οδύρεσαι
δεν είναι αυταπάτη
κοίταξε πίσω σου να δεις
πως σ'έφερα καπάκι...

σε πλάνεψα, σε κέρδισα
σαν μια παρτίδα σκάκι
τώρα με σένανε γελώ
μην κάνεις σαν παιδάκι....

όσο και αν με παίδεψες
και γέλασες μαζί μου
ήρθε η ώρα κι η στιγμή
να κάνω την ζωή μου....

γι'αυτό λοιπόν αγάπη
την έξυπνη μην κάνεις
με τις ανθρώπινες καρδιές
στοίχημα μην βάνεις.....Γ.Κ

Περηφάνια και αξιοπρέπεια!!!

Θυμάμαι όταν πήγαινα ακόμα δημοτικό ο δάσκαλος μας έβαλε να γράψουμε μια έκθεση για το ποιο ζώο θαυμάζουμε πιο πολύ....εγώ έγραψα για το άλογο...και πράγματι ήταν και είναι το ζώο που πολύ θα ήθελα να έχω ,όχι σαν κατοικίδιο που πολύ έχουν (βλέπε σκύλο ή γάτα) από μοντερισμό, νομίζω οι περισσότεροι και όχι από αγάπη προς τα ζώα ....αλλά γιατί πιστεύω πως το άλογο είναι ένα ζώο που εκτός από την δύναμη που έχει, είναι ένα περήφανο και γεμάτο αξιοπρέπεια ζώο...

   Είναι θαυμαστό το πόσο περηφάνια δείχνει στα πάντα...στον τρόπο που κρατάει το σώμα του στητό ακόμα και όταν πονάει...στον τρόπο που βαδίζει...που τρώει...που πίνει νερό...που τρέχει...που καλπάζει...που δεν πίνει και δεν τρώει εκεί που κάποιο άλλο ζώο έχει φάει και έχει πιει...που θυμάται ακόμα και μετά από χρόνια ποιος το αγαπούσε και ποιος το μισούσε...όλοι ξέρουμε για την αξιοθαύμαστη μνήμη του ελέφαντα...κανείς δεν έχει αναφέρει ποτέ την μνήμη ενός αλόγου...και όμως...θυμάται..δεν ξεχνά ποιος το πόνεσε...ποιος το λάτρεψε...ποιος το περιποιήθηκε...ποιος το φρόντισε...

    Και σε όσους του φέρθηκαν καλά ξέρει να "ξεπληρώνει το χρέος του"....με τον τρόπο του...η δε δύναμη του είναι επίσης αξιοθαύμαστη...κρατά πάντα το κεφάλι του ψηλά σε όλα τα δύσκολα...σε ότι και να του συμβεί...δεν θα "κλαψουρίσει"...δεν θα δείξει αν πονά...αν υποφέρει...ακόμα και με λαβωματιές ξέρει να στέκεται ορθό...δίκαια λοιπόν το αποκαλούν περήφανο ζώο...

   Ίσως γι'αυτό το αγαπώ και το συμπαθώ ιδιαίτερα...επειδή μου μοιάζει...πιστεύω και μου το έχουν πει πολλοί πως είμαι περήφανη και πως η αξιοπρέπεια μου δεν με αφήνει να δείξω στους άλλους αν πονώ ή υποφέρω...μπορεί να φαίνεται στα μάτια μου η θλίψη...η πίκρα...η απογοήτευση...το παράπονο... μα δεν θα "κλαφτώ" σε κανέναν για τίποτα στον κόσμο...ξέρω να υποφέρω μοναχή  και να υπομένω επίσης μοναχή...αν η μοναξιά είναι ελάττωμα τότε ναι είμαι ελαττωματική ..αν η υπερηφάνεια είναι αμάρτημα, τότε είμαι αμαρτωλή...αν η αξιοπρέπεια είναι εγωισμός τότε είμαι εγωίστρια...

  Σίγουρα όμως δεν είμαι μίζερη και κλαψιάρα...παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις να σηκωθώ όρθια αν η τύχη ή οι άνθρωποι με γονατίσουν...με λυγίσουν...μπορεί να πέσω μα γρήγορα θα σηκωθώ και πάλι...είμαι αγωνίστρια σαν τα καλά και καθαρόαιμα άλογα...που πεθαίνουν όρθια ακόμα και όταν γεράσουν... πυροβολώντας τα ή κάνοντας τους ευθανασία...   

  Αυτό το κείμενο γράφτηκε με αφορμή μια ταινία που είδα και με συγκλόνισε ..που μου θύμισε την αγάπη μου για τα αγαπημένα τετράποδα...που μου θύμισε πόσο μοιάζω με εκείνα στον χαρακτήρα και στην θέληση...σας προτρέπω να την δείτε όσοι δεν την έχετε δει...λέγεται ΄"το άλογο του πολέμου"...δίνει μαθήματα ζωής και ποιότητα χαρακτήρα...σου θυμίζει πως πρέπει να αγωνίζεσαι και να μην το βάζεις κάτω όσο δύσκολα και αν σου έρθουν τα πράγματα στην ζωή σου...πως ο δυνατός και ο νικητής είναι εκείνος που αγωνίζεται....που επιμένει και υπομένει...

   Φίλοι μου ένα τεχνικό πρόβλημα με τον υπολογιστή μου με κράτησε μακριά από εσάς...επέστρεψα με αυτό το κείμενο για να θυμίσω σε όλους μας πως νικητής δεν είναι εκείνος που κερδίζει αλλά εκείνος που αγωνίζεται και φτάνει στο τέρμα ακόμα και αν φτάσει τελευταίος..αν δεν αγωνιστείς δεν ξέρεις ποτέ αν νικήσεις...αν αγωνιστείς όμως θα ξέρεις τις δυνάμεις σου και θα αξίζει ή προσπάθεια σου...να αγωνίζεστε λοιπόν και να μην το βάζετε κάτω...όλα εξαρτώνται από την δική μας θέληση...από την εσωτερική μας δύναμη...όλοι την έχουμε...φτάνει να την ανακαλύψουμε...και αξίζει τον κόπο, πιστέψτε με αυτή η ανακάλυψη...

   Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ  και να θυμάστε να αγαπάτε τον εαυτό σας ....να πιστεύετε στην δύναμη σας και στην θέληση σας...

        Καληνύχτα σας....σας φιλώ.....