Για χάρη σου...για χάρη μου!!!

Για χάρη σου βάδισα  σε δρόμους με αγκάθια

γκρέμισα τις γέφυρες, έσβησα  μονοπάτια..

Για χάρη σου πέρασα στην άκρη της αβύσσου

και γκρεμοτσακίστηκα, στα βράχια της ψυχής σου...

Για χάρη σου  έφτυσα της μάνα μου το γάλα

αφού πίστεψα καλέ στα λόγια τα μεγάλα....

Για χάρη σου έστρωσα χαλιά να περπατήσεις

ξεγύμνωσα την καρδιά, να την λεηλατήσεις...

Για χάρη σου πρόδωσα όλα μου τα πιστεύω

πλήρωσα το κάθε τι , μα ρέστα δεν γυρεύω ...

Για χάρη σου έπεσα απ'τον ουρανό στη γη

έσπασαν  τα φτερά μου, έμεινα χωρίς φωνή...

Σαν έπεσα μ' άφησες και πήρες άλλο δρόμο

μόνη με παράτησες, πνίγηκα μες τον πόνο...

Έγλειψα τις πληγές μου στάθηκα πάλι ορθή

ένα φίλο έστειλες, μετάνιωσες να μου πει...

Πίσω πως θέλεις λέει σε μένα να γυρίσεις

και για χάρη μου εσύ, όλα  θα παρατήσεις...

Είναι πολύ αργά πια, για μένα δεν υπάρχεις

και για χάρη μου εσύ, εμένα να ξεχάσεις.... Γ...Κ..

Δεν βαριέσαι είπαμε!!!!

Δεν ήταν όνειρο αυτό, που ζήσαμε εμείς οι δυό

ήταν μια αγάπη δυνατή, που έφερε καταστροφή...

δεν νερώσαμε το κρασί, μεθύσαμε αυτοστιγμή

και μόλις ξεμεθύσαμε, δεν βαριέσαι είπαμε...

Τώρα χαθήκαμε εμείς, άγνωστοι στο πλήθος της γης

σαν ξένοι κοιταζόμαστε κι αλλού εμείς κοιμόμαστε...

άλλα χέρια σ'αγκαλιάζουν, άλλα μάτια σε κοιτάζουν

και σ' όλα όσα  ζήσαμε, δεν βαριέσαι είπαμε....

Κι αν σ'αγαπώ κι αν σε ποθώ, κουράστηκα πως να στο πω

είν' η απόσταση γκρεμός και το πείσμα σου ο χαμός...

έχω  μέσα στο μυαλό μου τ' όνειρο τ'απατηλό μου

στα μέρη που πηγαίναμε, δεν βαριέσαι είπαμε...

Σε κοιτώ να φεύγεις μακριά, χωρίς μια λέξη μια ματιά

στο στόμα άλληνε φιλάς, δεν υποφέρεις, δεν πονάς....

κλείνω τα μάτια μην φανούν, τα δάκρυα που αργοκυλούν

τα χείλη μας τα σφίξαμε , δεν βαριέσαι είπαμε....

Δεν βαριέσαι είπαμε,την αγάπη λήξαμε

δεν βαριέσαι είπαμε κι ύστερα χωρίσαμε...

Την αγάπη λήξαμε, δεν βαριέσαι είπαμε

κι ύστερα χωρίσαμε, δεν βαριέσαι είπαμε...Γ...Κ...

Μην με κρίνεις!!! δεν ξέρεις...

-Μην με κρίνεις φίλε.... δεν ξέρεις  τι σταυρό κουβαλάω... κέρασε με  όμως ένα ποτηράκι κρασί και θα σου πω...α!!! να'σαι καλά φίλε...και τώρα άκου...πίστεψα σε μια γυναίκα και την αγάπησα..ήταν όμως η καταστροφή μου...έχεις πέσει φίλε εσύ ποτέ χαμηλά για κανέναν; έχεις αγαπήσει; μην μου πεις ναι...δεν θα σε πιστέψω...όποιος αγαπάει και μάλιστα αληθινά πέφτει πολύ χαμηλά, όταν αυτός ή αυτή που αγαπάς δεν σε αγαπά και σε φλομώνει στο ψέμα από συμφέρον..όταν εκμεταλλεύεται την αγάπη σου...μην με κρίνεις φίλε...για να με κρίνεις πρέπει να μπεις στην θέση μου...

 Άκου λοιπόν φίλε...την αγάπησα την "κυρία" ..την αγάπησα πολύ.. έκανα τις μεγαλύτερες θυσίες για εκείνη...και για την μάνα της...ααα!!δεν σου είπα φίλε...έχει και μια μάνα..το σπίτι της καλυβάκι...καλύτερο το τσαντίρι των γύφτων από το σπίτι της..κι όμως φίλε...το στόλισα..το περιποιήθηκα..γέμισα το ψυγείο τους..λάδωσε που λένε το εντεράκι τους...και όλα αυτά γιατί βρε φίλε;  επειδή την αγάπησα σου λέω...βαθιά...αληθινά...αντρίκια..μην με κοιτάς έτσι...μην δείχνεις απορία...μην με πεις ηλίθιο...οι ηλίθιοι δεν ξέρουν από αισθήματα..δεν αγαπάνε..δεν νοιάζονται...εκείνη ναι βρε φίλε...ήταν και ηλίθια και αχάριστη και ψεύτικη...

Έλα...κέρασε ακόμα ένα..στέγνωσε το λαρύγγι μου φιλαράκι ...με πνίγει ο κόμπος που έχω εδώ να ..στο λαιμό...από την αχαριστία μερικών ανθρώπων...με πνίγει..καταλαβαίνεις; με πνίγει όμως και το παράπονο φίλε...για κείνη εγώ καταστράφηκα...εγώ έτρεχα να μην της λείψει τίποτα..ούτε στην μάνα της...την λυπόμουν την γριούλα ρε φίλε..μια ανήμπορη γριούλα...που εκείνη την παρατούσε για να τρέχει δεξιά και αριστερά...και την αγάπησα εγώ ο ηλίθιος που λες...γιατί ναι... εδώ πάει το ηλίθιος φίλε..

  Έβλεπα τα σημάδια εξ' αρχής...πως δεν ήταν για μένα..αλλά εθελοτυφλούσα φίλε..έλεγα πως με την αγάπη μου και την καλοσύνη μου θα την αλλάξω..θα την κάνω ΚΥΡΙΑ να καμαρώνει και εκείνη και ο κόσμος...αλλά αυτή φίλε έπαιζε διπλό παιχνίδι...ψαχνότανε συγχρόνως και για άλλους...τώρα να δεις πως ψάχνετε φίλε..τώρα να δεις...έλα κέρασε ένα ακόμα..έχω πολλά να σου πω..αλλά σε παρακαλώ ρε φίλε μην με κοιτάς έτσι σαν να με κρίνεις...άκου πρώτα ..μετά πες ότι θες...αλλά ότι και να πεις τώρα είναι αργά...

Ντρέπομαι φίλε..ντρέπομαι..και ξέρεις τι ντρέπομαι πιο πολύ; τα παιδιά μου...δεν πάω ρε φίλε στα παιδιά μου...τα εγκατέλειψα για χάρη της...μάζευα κουκί-κουκί τα χρήματα για τα γεράματα μου..τώρα δεν έχω τίποτα..πως να πάω στα παιδιά μου και να ζητήσω ένα πιάτο φαί; εε; πες μου...ότι και να πεις δίκιο θα'χεις...

  Που λες το λοιπόν φιλαράκι, εκείνη με κατέστρεψε..εγώ όμως την αγαπάω ακόμα..πες με τρελό..πες με παλαβό...μα έτσι είναι...και τελειώνει και το κρασί ρε φίλε γρήγορα..και εγώ δεν μπορώ να καταπιώ...πνίγομαι φίλε πνίγομαι...το κρασί με βοηθάει να πνίξω εκείνο που με πνίγει..και δεν πνίγεται φίλε...δεν πνίγεται..έτσι μπράβο...άλλο ένα ποτηράκι είναι ότι χρειάζομαι..σ'ευχαριστώ φίλε...

  Που λες είναι πιο δυνατό...δεν πνίγεται το άτιμο..ξέρεις τι είναι φίλε να δίνεις ότι έχεις και δεν έχεις και εκείνη να σου ζητάει συνεχώς; και εγώ να τρέχω να εκπληρώσω τις επιθυμίες της; και στο τέλος φίλε δεν άντεξα...όταν τελείωσαν τα λεφτά με πέταξε φίλε..μπροστά  στα μάτια μου ερωτοτροπούσε φίλε..

και μ'έκανε κομμάτια..και όταν γκρίνιαζα για λίγη προσοχή φίλε, εκείνη μου πετούσε ένα "μωρό μου σ'αγαπώ" ..ένα "μωρό μου σε λατρεύω".."εσένα θέλω μόνο" και με έκανε λιώμα...και κατάπινα φίλε τα πάντα..προσβολές..αδιαφορία...τα κόρτε της..τα πάντα...και γυρνούσα πίσω σαν το δαρμένο σκυλί..

  Έχεις δει φίλε δαρμένο σκυλί; να δεις πως υποφέρει; πως σε κοιτάει στα μάτια λυπημένο και με παράπονα και να σου σκίζεται η ψυχή; αυτό ήμουν εγώ φίλε...και όμως δεν με λυπήθηκε φίλε..δεν νοιάστηκε..

  Όταν κατάφερα να φύγω φίλε από κοντά της , αφού της είπα λόγια σκληρά μπας και την συγκινήσω..μπας και την κάνω να καταλάβει, εκείνη με κατηγόρησε και από πάνω..την αγαπάω φίλε..την αγαπάω..υποφέρω μακριά της..δοκίμασα να πάω με άλλες γυναίκες..πιο όμορφες από εκείνη..μα δεν μπορούσα φίλε...δεν μπορούσα...ερχόταν στην σκέψη μου εκείνη...ερχόταν στα μάτια μου μπροστά...μάγια φίλε, μου έχει κάνει..μάγια..

 Όχι φίλε μην πεις τίποτα..μόνο κέρνα ένα ακόμα...μην με πεις ανόητο και βλάκα...όσοι αγαπάνε θυσιάζονται φίλε..ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ για τον άνθρωπο τους...περνάνε βουνά...θάλασσες..ποτάμια..γκρεμούς...κάνουν τα πάντα...όσοι δεν τα κάνουν πάει να πει πως δεν αγάπησαν φίλε...άκου με που σου λέω...ΔΕΝ Α ΓΑ ΠΗ ΣΑΝ...δεν ένιωσαν και ούτε είναι ικανοί να νιώσουν αγάπη...τους λυπάμαι αυτούς φίλε ...τους λυπάμαι..γι'αυτό σου λέω...εμένα μην με λυπάσαι..εγώ αγάπησα..ένιωσα...και ας καταστράφηκα...

 Μην με κρίνεις σου λέω..μην με κρίνεις..όχι γιατί αγάπησα αληθινά τουλάχιστον...αν με κρίνεις και γι'αυτό πάει να πει πως δεν είσαι άνθρωπος με αισθήματα...θα πει πως μοιάζεις της Σούλας φίλε...γιατί Σούλα την λένε φίλε..δεν θυμάμαι αν στο είπα..

 Η Σούλα που λες φίλε τώρα ψάχνει τα νέα θύματα της..αυτά που θα της πληρώνουν και τα τσιγάρα της...όπως έκανα εγώ για κείνη...και σίγουρα φίλε μόλις τα φάει από τον επόμενο, θα πάει παρακάτω και θα ψάξει για νέο θύμα...δεν θα νιώσει καμιά τύψη...εγώ μόνο θα νιώθω φίλε..ΕΓΩ...και μίσος και αγάπη μαζί...άσχημο πράγμα αυτό φίλε...διχασμένος ανάμεσα στο μίσος και στην αγάπη...

 Φίλε κέρνα ένα τελευταίο...έτσι να καταπιώ λίγη ακόμα πίκρα..να με βοηθήσει να την καταπιώ αυτή την πίκρα...ο θεός να σ'έχει καλά φίλε...και που'σαι φίλε! μακριά από τέτοιες γυναίκες..μακριά από τέτοιους ανθρώπους...σου ρουφάνε το αίμα σαν τις βδέλλες...πίστεψε με...

-Από τότε όποτε δω μεθυσμένο στον δρόμο δεν κρίνω...μόνο λυπάμαι και λέω, ποιος ξέρει τι Γολγοθά ανεβαίνει και αυτός...τι σταυρό κουβαλάει..απλά βάζω με τρόπο ένα τάλιρο στο χέρι του να πάει να πιεί ένα ποτηράκι..μπας και καταφέρει να πνίξει και εκείνος τον καημό του..και δεν κρίνω ποτέ...γιατί θυμάμαι τα λόγια του Γιάννη..."μην με κρίνεις φίλε...δεν ξέρεις"....Γ...Κ....

Πόσες φορές ακόμα!!!

Πόσες φορές ακόμα, θα προσποιηθώ

που να'ξερες μονάχα, πόσο προσπαθώ...

Μα σαν σπάσει το σχοινί,σου τ'ομολογώ

δεν θα ' μαι πια εκεί, ν'απολογηθώ....

Την τύχη μην προκαλείς, σε παρακαλώ
αποφάσισε τι θες, δες, σε προκαλώ...
μείνε κοντά ή φύγε,άλλο δεν μπορώ
στην αμφιβολία μου, άλλο δεν θα ζω....Γ.Κ..

Να μ' αγαπάς, να με φιλάς!!!!!

Έψαχνα αγάπη μου, σε λάθος σταθμούς αγάπη
και τον δικό σου έρωτα,τον πέρασα γι'απάτη.
Αμφιβολίες γέμιζα, δεν πίστευα στα λόγια
έλεγες πως η επιμονή, γυρίζει τα ρολόγια...

Σ' όσους σταθμούς κατέβηκα,πιστεύοντας στο τέρμα

γελάστηκα, προδόθηκα,δεν είδα άσπρη μέρα.

Μια στάση έκανα εδώ, σαν έκανες πάλι  νεύμα

αμφέβαλλα, προσπάθησες, και  κέρδισες εμένα...

Τον χρόνο πίσω γύρισες, μ' αγαπάς μου λες ακόμα

να σβήσουμε το παρελθόν,ρίχνοντας του πάνω  χώμα.

Να ξεκινήσουμε μαζί,  νέο της ζωής ταξίδι

να φτάσουμε τον ουρανό, είμαστε στ' άστρα ήδη...

Κράτα το χέρι μου σφιχτά και δώσε μου κουράγιο

να περπατώ στο πλάι σου,σε ήσυχο μουράγιο.

Να μ' αγαπάς ,να με φιλάς, η μοίρα μας πια ν' αλλάξει

κι'ότι μας πίκρανε πολύ, μακριά μας να πετάξει...Γ..Κ....

Αλλού εσύ κ'αλλού εγώ!!!

Έχει απόψε συννεφιά,χιονίζει και κάνει κρύο
παγωνιά σκέπασε τη γη, και μας που γίναμε  δύο...
σου στεγνώνει ο αέρας, τα δάκρυα απ' τα μάτια
μου μουδιάζει την καρδιά,που γίνε χίλια κομμάτια..

Αλλού εσύ κ' αλλού εγώ,κοιτάμε ίδιο ουρανό

στ' αστέρια κάνουμε ευχή,γράφουμε πάνω σε πανό..

σ' αγαπώ να το θυμάσαι,όπου πας και όπου να'σαι

σε λατρεύω μην το ξεχνάς, δική μου λες μόνο θα'σαι...

Κι αν οι δρόμοι μας χωρίσαν, θα είμαστε πάλι μαζί

η αγάπη μας ενώνει, μέχρι την άλλη μας ζωή...

θα' ρθει πάλι καλοκαίρι, να ζεστάνει τις καρδιές μας

θα ξαναλάμψει ο ήλιος, να γλυκάνει τις ματιές μας...

Αλλού εσύ κ' αλλού εγώ, βλέπουμε όνειρα ίδια

να κρατιόμαστε αγκαλιά, φιλιά, χάδια και  παιχνίδια...

να ψιθυρίζω σ' αγαπώ, μωρό μου τι ευτυχία!!

σε λατρεύω να μου απαντάς, δες, άξιζε η θυσία...Γ...Κ...

Γερνάω!!!!

     Καταλαβαίνει κανείς πως γερνάει, από τις πρώτες άσπρες τρίχες, που θα εμφανιστούν στο κεφάλι του..
όταν οι πρώτες ρυτίδες αυλακώσουν το πρόσωπο του..όταν οι δυνάμεις του αρχίσουν να τον εγκαταλείπουν..
οι αντοχές να κάμπτονται από το βάρος των χρόνων..όταν κάθε χρόνο η ημέρα της γέννησης του, του θυμίζει την ηλικία του..
α χτυπά με τον ρυθμό της νεότητας...όταν...όταν..όταν..πολλά ακόμη όταν..

ακόμη και όταν τα κεράκια της τούρτα του στοιχίζουν περισσότερο από την ίδια την τούρτα..
δεν ξέρω για σας, αλλά εγώ κάθε τέτοια μέρα είμαι μέσα στην μελαγχολία...όχι επειδή γερνάω...όχι επειδή άρχισαν τα μαλλιά μου να ασπρίζουν..
όχι για τις ρυτίδες οι οποίες αφήνουν τα σημάδια τους..εκεί λες πως εντάξει..δεν θα είμαι για πάντα νέα..
άλλωστε αυτά είναι και σημάδια σοφίας..λες έζησα..έπαθα..έμαθα..βίωσα την ζωή...την αγάπη..το μίσος ενίοτε..
την αχαριστία..γενικότερα διδάκτικες από την ζωή που έζησες και από τα λάθη σου..
μελαγχολώ επειδή έχω ακόμα κάποιες υποχρεώσεις..απέναντι στα παιδιά μου...μα περισσότερο απέναντι σε μένα..
αρχίζει ο φόβος, του μην μου συμβεί οτιδήποτε πριν ολοκληρώσω αυτό που πρέπει..
και ο καθένας μας ξέρει ποιο είναι αυτό το πρέπει...αρχίζω  να σκέφτομαι  την αρρώστια..την οποιαδήποτε αρρώστια που
μπορεί ανά πάσα στιγμή να μου χτυπήσει την πόρτα και εγώ  δεν θα είμαι έτοιμη  να την δεχτώ..
σκέφτομαι  μην πέσω  και δεν μπορέσω να ξανασηκωθώ...αναπολώ  την ζωή μου από την αρχή και φέρνω στο νου
στιγμές από την ζωή μου..λάθη..πάθη..μαθήματα..καλές στιγμές..χαρούμενες..άλλες πάλι που είχαν πόνο..πολύ πόνο..περνάνε σαν αστραπή από το μυαλό, σαν σκηνές από ταινία σε slow motion...και σκέφτομαι, αναλογίζομαι, κάνω αυτοκριτική..όλα αυτά με μελαγχολούν...
όχι για τα λάθη μου...όχι γι'αυτά..όλοι λάθη κάνουμε..ουδείς αλάνθαστος άλλωστε..απλά μελαγχολώ για μια ζωή που ίσως ήθελα αλλιώς να ζήσω και την έζησα αλλιώς λόγω συγκυριών ...λόγω εξωτερικών παραγόντων..λόγω αποφάσεων που πήραν κάποτε άλλοι για μένα...και σκέφτομαι πως θα ήταν αν είχαν παρθεί διαφορετικές αποφάσεις κάποτε..όχι πως μετανιώνω..άλλωστε έχω τρία υπέροχα παιδιά και έναν εγγονό σκέτη τρέλα..και μόνο αυτά με κάνουν να παλεύω ακόμα και να μην παραιτούμαι από την ζωή..όμως έρχονται οι στιγμές όπως σήμερα που μου θυμίζουν πως απλά γερνάω..τέλος πάντων..δεν θα μελαγχολήσω και εσάς με δικές μου σκέψεις..ας με χαίρομαι λοιπόν..και ας γερνάω...δεν βαριέσαι..Γ....Κ.....