Πατέρα είσαι εδώ....

 Πατέρα με μεγάλωσες, με ήθος και αξία
δεν είχες χρήματα πολλά, δεν ήταν η ουσία...
Πατέρα έφυγες νωρίς, πριν φτάσεις καν εξήντα
σου χτύπησε ο χάροντας και του 'πες μπρος ξεκίνα...

Για το ταξίδι αυτό, που γυρισμό δεν έχει
είπες θα με περίμενες, χιονίζει είτε βρέχει...
Μα συ ξεκίνησες να πας, σ'άλλη γη, σ'άλλα μέρη
να συναντήσεις τον παππού, την μάνα, τ'άλλα μέλη...

Χρόνια πολλά πέρασαν, μα στην καρδιά μου μένεις
σου μιλώ σαν να 'σαι εδώ, μαζί μου υπομένεις...
Πάντα εσύ μου έλεγες, να μάθω να σωπαίνω
την μοίρα μου να δέχομαι, είναι το πεπρωμένο...Γ....Κ...+Dr.. P....  

Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ ΜΙΑΣ ΑΓΑΠΗΣ

Μια βαρκούλα ναύλωσα κ' έβαλα τα όνειρά μου
μα ήρθαν κύματα πολλά, βούλιαξες καρδιά μου....
Σ'ένα νησάκι ναυαγός, αχ! βρέθηκα μονάχος
ν'αναπολώ το όνειρο, κύμα που σπάει ο βράχος...

'Εστειλα με περιστέρι, τα χάδια, τα φιλιά
κ' ήρθε πίσω λυπημένο, ξέχασε τη μου 'πε πια....
'Εκλαψα μαζί μ' εκείνο, τ'όνειρο μου το χαμένο
ποτίσανε τα δάκρυα, χώμα άγονο και ξένο...

Δεντράκι φύτρωσε εκεί και μου 'δωσε την σκιά του
σαν έλεγα τον πόνο μου, έσειε τα κλαδιά του...
Χυμούς γλυκούς με γέμισε και μου' δωσε ελπίδα
καρποί του ήταν οι λωτοί, της λησμονιάς ασπίδα....Γ....Κ...+Dr P 

Εγώ ο ανελέητος!

Όλα ήταν έτοιμα από νωρίς....όλοι είχαν στολιστεί και είχαν φορέσει τα καλά τους...το τραπέζι ήταν στρωμένο και έτοιμο να υποδεχτεί όλα τα εδέσματα....τα γλυκά περίμεναν την σειρά τους αμέσως μετά το φαγοπότι....με περίμεναν όλοι....ήξεραν πως θα έρθω...και όμως κανείς δεν ήρθε να με υποδεχτεί στον σταθμό...γιατί απλά δεν ήξεραν με τι θα έρθω...εγώ θα πήγαινα να τους συναντήσω...στο σπίτι τους.....

Είχαν μεγάλη χαρά για τον ερχομό μου...και ας ήξεραν κατά βάθος πως μπορεί να μην ήμουν αυτός που ήθελαν....πως μπορεί να τους φύλαγα εκπλήξεις δυσάρεστες...έτσι είμαι εγώ...δίνω μια χαρά και ύστερα την παίρνω πίσω με δυσάρεστα περιστατικά...βλέπεις είμαι αδυσώπητος...ανελέητος...σκληρός...κακός...δεν έχω συναισθήματα...προχωρώ και σε κάθε βήμα μου κρύβω εκπλήξεις...οι άνθρωποι ευτυχώς ή δυστυχώς (ανάλογα πως το βλέπει κανείς) ξεχνάνε γρήγορα...και αυτή τους η ικανότητα , είναι και η δύναμη τους....μόνο που οι ίδιοι δεν την ξέρουν...ασχολούνται με τετριμμένα καθημερινά και δεν ακούνε ...δεν βλέπουν...δεν δίνουν σημασία στα καθημερινά μηνύματα που τους στέλνω...δεν βλέπουν τα σημάδια...γιατί απλά τρέχουν να προλάβουν την ζωή...αλλά κάποια στιγμή τους προλαβαίνει η ίδια η ζωή...

Μακρηγορώ όμως και δεν μπαίνω στην ουσία...αλλά δεν βιάζομαι εγώ.....έχω 365 μέρες μπροστά μου πάντα και μπορώ να λέω ή να κάνω ότι θέλω...οι άνθρωποι όμως δεν έχουν πάντα τον ίδιο χρόνο...αναλώνονται σε πράγματα ασήμαντα και δεν απολαμβάνουν τον χρόνο τους...και όταν κάποια στιγμή αντιλαμβάνονται πως τελειώνει αυτός ο χρόνος τους, τότε αναρωτιούνται πότε πέρασε ο χρόνος και η ζωή τους....αλλά πάντα θα με περιμένουν οι επόμενοι με χαρά και αισιοδοξία, με ελπίδα και όνειρα κάθε πρώτη του Γενάρη...αν μη τι άλλο επειδή τότε ενώνω οικογένειες...φίλους...συγγενείς...και μόλις περάσει η πρώτη μου μέρα πάλι θα με ξεχάσουν και θα συνεχίσουν από εκεί που είχαν μείνει πριν τον ερχομό μου....

Και στο τέλος της χρονιάς οι περισσότεροι θα με σιχτιρίζουν για τα κακά που θα τους έχω στο μεταξύ δώσει...και θα περιμένουν τον επόμενο αδελφό μου να συνεχίσει και να ελπίζουν το καλύτερο...γιατί η ελπίδα πεθαίνει τελευταία...και τα όνειρα σβήνουν μόλις ξυπνήσεις...οι άνθρωποι όμως αν μπορούσαν να κάνουν μια στάση στην ζωή τους και να κάνουν αυτοκριτική, αν έδιναν σημασία στα σημάδια μου ίσως κατάφερναν να αλλάξουν κάπως την ροή κάποιων πραγμάτων...γιατί και την γνώση και την δύναμη έχουν...ακόμα και με μένα τον ανελέητο θα μπορούσαν να τα βάλουν...ναι...ναι...ξέρω ο χρόνος είναι γιατρός λένε και όλα τα γιατρεύει...είναι όμως και αδυσώπητος αφού μπορεί να αφαιρέσει μέχρι και ζωές...

Εμένα η δουλειά μου είναι να περνάω...να κάνω τον κύκλο των 365 ημερών και να φεύγω...να αφήνω την συνέχεια στον επόμενο από μένα...και ο επόμενος στον μεθεπόμενο κ.ο.κ....και πάντα οι άνθρωποι θα περιμένουν με χαρές και γέλια ...με ελπίδες και όνειρα μια καλύτερη χρονιά.....όπως καταλάβατε είμαι ο κύριος ΧΡΟΝΟΣ!!!!!

Εύχομαι λοιπόν και εγώ σαν εσάς τους ανθρώπους να είμαι καλύτερος από τον προηγούμενο αδελφό μου...αλλά και εσείς οι άνθρωποι πρέπει να βοηθήσετε γι’αυτό!!! Γ...Κ...

Ατιτλο!!!!!!!

Πως νοιώθετε τώρα που γευτήκατε το φιλί της προδοσίας από αυτούς που θεωρούσατε και σας θεωρούσαν αγαπημένους; τι αίσθηση σας άφησε στο στόμα; πικρία και απογοήτευση; αδικία και πόνο; κρίμα!!!! γελάστε χαιρέκακα όπως γελούσατε τότε που δίνατε εσείς το ίδιο φιλί ....την ίδια γεύση ένοιωσα και εγώ..... τον ίδιο πόνο...την ίδια αδικία...την ίδια πικρία...γιατί δεν γελάτε τώρα; είδατε που οι παροιμίες είναι σωστές; < γελάει καλύτερα όποιος γελάει τελευταίος> και < ο θεός αργεί μα δεν λησμονεί>...πληρώνεστε με το ίδιο νόμισμα...
πάντα έρχεται ο καιρός που θα πληρώσεις τα χρωστούμενα...μην το ξεχνάτε.....

ΝΕΜΕΣΙΣ!!!!!!

<Οι νεκροί δεδικαίωνται> λένε, μόνο που εγώ δεν είμαι νεκρή....όχι τουλάχιστον σωματικά, γιατί ψυχικά άστο καλύτερα... εκεί επικρατεί απόλυτη παγωνιά... νέκρα βρε παιδί μου πως το λένε; δεν έχω συναισθήματα.... δεν πονάω...δεν λυπάμαι....δεν ...δεν ...δεν.... μα περισσότερο δεν συγχωράω όσους/ες με τον τρόπο τους μου έκαναν κακό...όσους/ες βιάστηκαν να με ενοχοποιήσουν και να με κακολογήσουν για να καλύψουν τις δικές τους παρανομίες....όσους /ες προσπάθησαν να κάνουν κακό ακόμα και στα παιδιά μου...μα περισσότερο απ’όλους δεν συγχωρώ εσένα...

εσένα που για να καλύψεις τους υπόλοιπους <αγαπημένους> πούλησες εμένα...όχι <έναντι πινακίου φακής> βέβαια, αλλά ούτε και για <τριάκοντα αργύρια>....γιατί απλά δεν με πούλησες μόνο....με σκότωσες....ψυχικά...σαν την φόνισσα του Παπαδιαμάντη, έτσι και εσύ (μόνο που αυτή σκότωσε κορμιά) σκότωσες το καλύτερο σου παιδί και όλο αυτό γιατί; για να σώσεις ποιους και ποιες;

και γιατί; επειδή <πέταξα με τα δικά μου φτερά> και δεν σε είχα ανάγκη; επειδή <ξέφυγα από την θεία οικογένεια> και απέκτησα φιλότιμο μα και αξιοπρέπεια; και δεν σου άρεσε αυτό ε; με ήθελες κολλημένη στη φούστα σου να εξαρτώμαι από σένα...οικονομικά και ηθικά..γιατί; για να με κάνεις σαν τα μούτρα σου και σαν τους άλλους; <γύφτισσα>; για να λες παντού πόσο καλή μάνα είσαι τάχα που <βοηθάς > τα παιδιά σου και να <κλαίγεσαι > σε όλους ; να σε λυπούνται από την μια και να σου λένε και μπράβο από την άλλη για την <μητρική σου αγάπη και κατανόηση>; εγώ βγάζω το καπέλο σε εκείνη την μάνα που δεν θα διστάσει να <τιμωρήσει > το παιδί της όταν θα σφάλει, αλλά θα το αγκαλιάσει κιόλας δείχνοντας του την αγάπη της...είμαι μάνα και η ίδια και ξέρω πως είναι να μην λες στο παιδί σου ότι το αγαπάς...ξέρω πως είναι να σε κατηγορούν και να πληρώνεις εσύ για τα λάθη των άλλων.. ξέρω πόσο άδικο είναι να δω το ένα μου παιδί να κάνει κακό στο άλλο και να παίρνω το μέρος του φταίχτη και τον αθώο να τον κρεμάω...

και αυτό έκανες μια ζωή εσύ...πλήρωνα για τα λάθη όλων των άλλων....από μικρό παιδί γινόταν αυτό...δεν θυμάμαι το χάδι σου πάνω μου...μόνο τα χαστούκια σου και τα ανεξίτηλα σημάδια στην ψυχή και στο σώμα μου από τα δάχτυλα σου.. και το κεφάλι μου πονάει ακόμα εκεί που μου τραβούσες τα μαλλιά...αυτές τις μάνες δεν τις συγχωρώ με τίποτα... μου έκανες μεγάλο κακό...πριν μερικά χρόνια, όταν με <πουλούσες> ακόμα μια φορά σου είχα πει σε κάποια αίθουσα δικαστηρίου , πως όταν καταλάβεις τι έκανες, όταν καταλάβεις τα λάθη σου, ίσως να είναι πολύ αργά πια...σου είχα δώσει μια ευχή- κατάρα θα έλεγα καλύτερα- πως όταν θα βγαίνει η ψυχή σου και θα έχεις ίσως καταλάβει τι έκανες, θα με ζητάς να σου δώσω συγχώρεση για να βγει η ψυχή σου και σου είχα απαντήσει πως δεν θα έρχομαι για να βασανίζεσαι και η ψυχή σου να μην βγαίνει...να καταλάβεις έστω και τότε το μέγεθος της αδικία σου ...το εννοούσα τότε, το εννοώ και τώρα...

αν και τώρα καταλαβαίνω πως ήδη υποφέρεις... υποφέρεις με τα <καμώματα> των άλλων σου παιδιών...των <αγαπημένων> ...και με τα καμώματα των εγγονών σου ...αυτά που μου έκαναν κάποτε τα <παιδιά σου> τα κάνουν τώρα τα εγγόνια σου μεταξύ τους...<πληρώνουν> αυτά που χρωστάς σε μένα.... αυτά που οι γονείς τους χρωστάνε σε μένα...

τότε κάθε φορά που με αδικούσες εσύ ή τα παιδιά σου πληγωνόμουν...πικραινόμουν...και το άδικο σας με έπνιγε....τόσο που ήθελα να πάρω μόνο εκδίκηση...κατάφερα όμως και <χαλιναγώγησα> τον εαυτό μου και το ξεπέρασα...αδιαφόρησα.... άφησα τον χρόνο να <εκδικηθεί > για μένα...και το έκανε....να σου πως πως χαίρομαι; ΝΑΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ!!!! ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ....Η θεία δίκη που λέει ο λαός μας πήρε τα χρωστούμενα για μένα... και να σου πω και κάτι; δεν σε λυπάμαι καθόλου.... τον χαρακτήρα των <παιδιών> και την <συμπεριφορά τους > εσύ τους την δημιούργησες....με την άδικη σου κρίση και τις< λάθος διευθύνσεις που έδινες για να έρθουν οι λογαριασμοί>.... δεν νιώθω πως είσαι μάνα μου...δεν νιώθω πως είμαι παιδί σου.... μάλλον ο <πελαργός> έκανε και εκείνος λάθος στην διεύθυνση και με <άφησε> στην πόρτα σου....νιώθω κάπως καλύτερα τώρα...δικαιωμένη κατά κάποιο τρόπο με όσα σας συμβαίνουν...εδώ είναι η κόλαση και ο παράδεισος μαζί.... με πετάξατε άπειρες φορές στην κόλαση...τώρα είναι η σειρά σας να δείτε την <ομορφιά> του.... πως σας φαίνεται; ΠΩΣ ΣΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ; μετάνιωσες καθόλου ή ακόμα εθελοτυφλείς; αν μετάνιωσες ζήτα συγχώρεση από τον θεό που λες πως πιστεύεις...αν εθελοτυφλείς ακόμα καλά να πάθεις...πες με κακιά , πες με άπονη..πες με σκληρή....πες με ότι θες...σκέψου όμως πως εσύ και οι <αγαπημένοι> σου με κάνατε έτσι... μην ζητάς και τα ρέστα...κανείς σας να μην μου ζητήσει ρέστα...δεν σας χρωστώ....ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΤΕ!!!! καλά ξεμπερδέματα χαχαχαχα!! και να σου πω και καλή ψυχή; δεν νομίζω πως έχεις...ούτε οι άλλοι έχουν...τους έκανες σαν τα μούτρα σου.... θα συναντηθούμε στην κόλαση ίσως...σε αυτή την ζωή πάντως όχι...Γ.....Κ...

Πρώτη φορά!!!!!!!!!!!!!!!

Πρώτη φορά αριστερά

την Ελλάδα κυβερνά

πιστέψαμε την αλλαγή

μπήκαμε στη φυλακή...

μας τάξανε ισότητα

όχι πια μνημόνια

θα φέρουν άλλον αέρα

μα σήκωσαν παντιέρα...

δεν θα βάλουν άλλους φόρους

μόνο κουκουλοφόρους

να πουλήσουνε τσαμπουκά

στα καημένα γηρατειά..

δεκατρείς θα’ναι οι μισθοί

μα ήρθε περικοπή

απ’ τις συντάξεις βρε όλες

φούμαρα και παρόλες...

θα καταργήσουν ένφια

βαρέσαμε τα ντέφια

μα κόψανε την προσευχή

φύτρωσε ένα τζαμί...

πρώτη φορά αριστερά

χειρότερη απ΄τη δεξιά

ζητήσαμε την αλλαγή

φέρατε την κατοχή....Γ....Κ....

Παράπονο και θλίψη!!!!

Σε βλέπω ξυπόλητη και αλυσοδεμένη

αιμόφυρτη , πληγωμένη

με το κεφάλι σου σκυφτό

να σε πουλάνε οι νταβατζήδες

σε χιλιάδες βιαστές σου

που ασελγούν εις βάρος σου

χωρίς οίκτο, δίχως ντροπή

για το εύκολο δικό τους κέρδος

απογυμνώνοντας κάθε τι με αθέμιτα μέσα..

στερώντας τους νέους από δουλειά

που κατάντησε δουλεία...

πετώντας τους ηλικιωμένους

στον Καιάδα σαν απόβλητους της κοινωνίας...

αφαιρώντας από τα παιδιά την παιδεία,

την υγεία και το μέλλον τους...

νταβατζήδες στην τσέπη και στα υπάρχοντα σου

σκλάβοι γινήκαμε που εργάζονται

για τα συμφέροντα των αφεντικών...

χωρίς ψωμί, δίχως νερό, σε άθλιες συνθήκες

και αν τολμήσεις ψίχουλα να κλέψεις

απατεώνα θα σε πουν...

μην σηκώσεις ανάστημα

και φωνή μην βγάλεις να παραπονεθείς

το δίκιο σου θα χάσεις ...

τρομοκράτη θα σε πουν

κι η Ιντερπόλ θα σε ψάχνει

παχυλές θα τάζονται αμοιβές

για να σου πάρουν το κεφάλι...

όλα αυτά τα βλέπεις και δεν τολμάς

κουράγιο πια δεν έχεις

να αποτάξεις τον σατανά

που σ’έχει κυριεύσει...

ή μήπως στην μοίρα σου υπομένεις;

αχ!!! Ελλάδα μου όμορφη

της Μεσογείου καμάρι

πως σε κατάντησαν μωρέ

οι 300 σου γαϊδάροι !!!

στην πλάτη σου παίζουνε

το σκάκι του αιώνα

και μοιράζουνε τα πλούτη σου

σε Γερμανούς, Εβραίους και Ευρωπαίους....

που’σαι ωρέ Θοδωρή και συ ρε Καραΐσκάκη

την ήττα βρε του Δράμαλη να ξαναζούσαμε πάλι...

και στον Καιάδα να βρεθούν όσοι μας ξεπουλάνε....

Αμήν!!!!!!! Γ...Κ...