Αγάπη!!!

Αγάπη σε περίμενα
μα συ με προσπερνούσες
το μάτι μόνο έκλεινες
κι ύστερα γελούσες...

με ειρωνία κοίταζες
και έπαιζες μαζί μου
το μαύρο άσπρο έδειχνες
μαύριζες την ψυχή μου...

ελπίδες πάντα γέμιζες
την άχαρη ζωή μου
έπαιρνες πίσω την χαρά
ανάσα και πνοή μου..

σε κοίταζα που έφευγες
λυπόμουνα για μένα
δεν είμαι άξια εγώ
αυτό κι αν ήταν ψέμα....

μα πάντα σε περίμενα
ένιωθα πως θα'ρθεις
παγίδα έστησα εγώ
έτσι για να μάθεις.....

μην κλαις και μην οδύρεσαι
δεν είναι αυταπάτη
κοίταξε πίσω σου να δεις
πως σ'έφερα καπάκι...

σε πλάνεψα, σε κέρδισα
σαν μια παρτίδα σκάκι
τώρα με σένανε γελώ
μην κάνεις σαν παιδάκι....

όσο και αν με παίδεψες
και γέλασες μαζί μου
ήρθε η ώρα κι η στιγμή
να κάνω την ζωή μου....

γι'αυτό λοιπόν αγάπη
την έξυπνη μην κάνεις
με τις ανθρώπινες καρδιές
στοίχημα μην βάνεις.....Γ.Κ

Περηφάνια και αξιοπρέπεια!!!

Θυμάμαι όταν πήγαινα ακόμα δημοτικό ο δάσκαλος μας έβαλε να γράψουμε μια έκθεση για το ποιο ζώο θαυμάζουμε πιο πολύ....εγώ έγραψα για το άλογο...και πράγματι ήταν και είναι το ζώο που πολύ θα ήθελα να έχω ,όχι σαν κατοικίδιο που πολύ έχουν (βλέπε σκύλο ή γάτα) από μοντερισμό, νομίζω οι περισσότεροι και όχι από αγάπη προς τα ζώα ....αλλά γιατί πιστεύω πως το άλογο είναι ένα ζώο που εκτός από την δύναμη που έχει, είναι ένα περήφανο και γεμάτο αξιοπρέπεια ζώο...

   Είναι θαυμαστό το πόσο περηφάνια δείχνει στα πάντα...στον τρόπο που κρατάει το σώμα του στητό ακόμα και όταν πονάει...στον τρόπο που βαδίζει...που τρώει...που πίνει νερό...που τρέχει...που καλπάζει...που δεν πίνει και δεν τρώει εκεί που κάποιο άλλο ζώο έχει φάει και έχει πιει...που θυμάται ακόμα και μετά από χρόνια ποιος το αγαπούσε και ποιος το μισούσε...όλοι ξέρουμε για την αξιοθαύμαστη μνήμη του ελέφαντα...κανείς δεν έχει αναφέρει ποτέ την μνήμη ενός αλόγου...και όμως...θυμάται..δεν ξεχνά ποιος το πόνεσε...ποιος το λάτρεψε...ποιος το περιποιήθηκε...ποιος το φρόντισε...

    Και σε όσους του φέρθηκαν καλά ξέρει να "ξεπληρώνει το χρέος του"....με τον τρόπο του...η δε δύναμη του είναι επίσης αξιοθαύμαστη...κρατά πάντα το κεφάλι του ψηλά σε όλα τα δύσκολα...σε ότι και να του συμβεί...δεν θα "κλαψουρίσει"...δεν θα δείξει αν πονά...αν υποφέρει...ακόμα και με λαβωματιές ξέρει να στέκεται ορθό...δίκαια λοιπόν το αποκαλούν περήφανο ζώο...

   Ίσως γι'αυτό το αγαπώ και το συμπαθώ ιδιαίτερα...επειδή μου μοιάζει...πιστεύω και μου το έχουν πει πολλοί πως είμαι περήφανη και πως η αξιοπρέπεια μου δεν με αφήνει να δείξω στους άλλους αν πονώ ή υποφέρω...μπορεί να φαίνεται στα μάτια μου η θλίψη...η πίκρα...η απογοήτευση...το παράπονο... μα δεν θα "κλαφτώ" σε κανέναν για τίποτα στον κόσμο...ξέρω να υποφέρω μοναχή  και να υπομένω επίσης μοναχή...αν η μοναξιά είναι ελάττωμα τότε ναι είμαι ελαττωματική ..αν η υπερηφάνεια είναι αμάρτημα, τότε είμαι αμαρτωλή...αν η αξιοπρέπεια είναι εγωισμός τότε είμαι εγωίστρια...

  Σίγουρα όμως δεν είμαι μίζερη και κλαψιάρα...παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις να σηκωθώ όρθια αν η τύχη ή οι άνθρωποι με γονατίσουν...με λυγίσουν...μπορεί να πέσω μα γρήγορα θα σηκωθώ και πάλι...είμαι αγωνίστρια σαν τα καλά και καθαρόαιμα άλογα...που πεθαίνουν όρθια ακόμα και όταν γεράσουν... πυροβολώντας τα ή κάνοντας τους ευθανασία...   

  Αυτό το κείμενο γράφτηκε με αφορμή μια ταινία που είδα και με συγκλόνισε ..που μου θύμισε την αγάπη μου για τα αγαπημένα τετράποδα...που μου θύμισε πόσο μοιάζω με εκείνα στον χαρακτήρα και στην θέληση...σας προτρέπω να την δείτε όσοι δεν την έχετε δει...λέγεται ΄"το άλογο του πολέμου"...δίνει μαθήματα ζωής και ποιότητα χαρακτήρα...σου θυμίζει πως πρέπει να αγωνίζεσαι και να μην το βάζεις κάτω όσο δύσκολα και αν σου έρθουν τα πράγματα στην ζωή σου...πως ο δυνατός και ο νικητής είναι εκείνος που αγωνίζεται....που επιμένει και υπομένει...

   Φίλοι μου ένα τεχνικό πρόβλημα με τον υπολογιστή μου με κράτησε μακριά από εσάς...επέστρεψα με αυτό το κείμενο για να θυμίσω σε όλους μας πως νικητής δεν είναι εκείνος που κερδίζει αλλά εκείνος που αγωνίζεται και φτάνει στο τέρμα ακόμα και αν φτάσει τελευταίος..αν δεν αγωνιστείς δεν ξέρεις ποτέ αν νικήσεις...αν αγωνιστείς όμως θα ξέρεις τις δυνάμεις σου και θα αξίζει ή προσπάθεια σου...να αγωνίζεστε λοιπόν και να μην το βάζετε κάτω...όλα εξαρτώνται από την δική μας θέληση...από την εσωτερική μας δύναμη...όλοι την έχουμε...φτάνει να την ανακαλύψουμε...και αξίζει τον κόπο, πιστέψτε με αυτή η ανακάλυψη...

   Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ  και να θυμάστε να αγαπάτε τον εαυτό σας ....να πιστεύετε στην δύναμη σας και στην θέληση σας...

        Καληνύχτα σας....σας φιλώ.....

Πάψε να πονάς καρδιά!!!

Σαν πονάει η καρδιά  

και φάρμακο γυρεύεις

ένα ποτήρι με νερό 

φαρμάκι μόνο παίρνεις...

είναι  σκληρή η μοναξιά 

σε πνίγει, σε σκοτώνει

από το βάθρο του καημού

κανένας δεν γλυτώνει...

βάστα ψυχή μου το μπορείς

κουράγιο κάνε μόνο

θα βρεις λιμάνι να κρυφτείς

αχ! και βάλσαμο στον πόνο...

είναι δύσκολη η ζωή 

αγκάθια και παγίδες

μα έμαθες να πολεμάς 

κι ας γέμισες ρυτίδες...

πάψε να πονάς καρδιά

την μοίρα σου μην δικάζεις

όλα ν' αλλάξουνε μπορεί

ψυχή μου συ διατάζεις...

κάνε το δάκρυ σου πηγή

το αίμα σου σκαλοπάτι

κάστρο  να  γίνει το κορμί

για τα μοιραία λάθη....Γ.Κ.

παράξενη ζωή.....

. ·

ΔημόσιαΦίλοιΦίλοι (εξαιρούνται οι Γνωστοί)Μόνο εγώΠροσαρμογήΣτενοί φίλοιΟικογένειαΔείτε όλες τις λίστες...οι φιλοι μουΠεριοχή Kalamatas, Messinia, GreeceΓνωστοίΕπιστροφή

Κοίτα βρε φίλε μου να δεις

η ζωή μας πως τα φέρνει

εκεί που βλέπεις ξαστεριά

ανεμοθύελλα σε δέρνει....

τρέχεις σ'απάγκιο να κρυφτείς

βοριάς να μην σε πιάνει

και το λιμάνι που θωρρείς

όνειρο ήτανε και πάει...

παλεύεις μάταια να σωθείς

κύμματα τόσα σε πλακώνουν

σαν μια ανάσα αποζητάς

τα μάτια σου θολώνουν....

σαν καταφέρεις να σωθείς

απ'του καημού το βάθρο

τείχη χτίζεις γύρω σου

απόρθητο είσαι κάστρο.....

είν' η ζωή παράξενη

μυστήριο και μαγεία

άλλους πάει στην κορφή

κι άλλους στην δυστυχία....Γ..Κ..

Έλληνας και διατροφή!!!

Σάββατο πρωί σηκώθηκα και πήγα λαϊκή...

αδιαχώρητο επικρατούσε...

οι μανάβηδες να φωνάζουν δυνατά και να διαλαλούν την πραμάτεια τους..

και αν έβλεπαν και καμιά νόστιμη γυναίκα της έκαναν και κομπλιμέντα, μαζί με την διαφήμηση των προιόντων τους...

τα χαμόγελα τότε απ'όλους τους παρευρισκόμενους, πελάτες και εμπόρους πήγαιναν και έρχονταν..

γύριζαν όλοι να δουν σε ποιά απευθυνόταν...και οι μανάβηδες της λαϊκής άρχιζαν να ανταγωνίζονται ποιος θα διαλαλήσει τα δικά του οπωροκηπευτικά πιο δυνατά και ποιός θα πείσει με το ψηστήρι του την εκάστοτε κυρία..

-" εδώ τα γλυκά και νόστιμα φρούτα" έλεγε ένας σε μια τέτοια κυρία που είχε σταματήσει μπροστά στον πάγκο του και αναποφάσιστη ακόμα έλεγχε τα φρούτα...

-"πάρε κυρία μου και θα με θυμηθείς...πιο νόστιμα δεν έχεις ξαναφάει" επέμενε αυτός όσο εκείνη ακόμα δεν αποφάσιζε...

-"ακριβά τα έχεις " του λέει..

-"κυρία μου εσύ με τέτοια ομορφιά και λες τα φρούτα μου πως είναι ακριβά;"

-"τι σχέση έχει η ομορφιά μου με τα φρούτα σου ;"του απάντησε εκείνη τάχα μου τάχα πως δεν της άρεσε το κομπλιμέντο...

-"ομορφιά μου τα ακριβά αρώματα , κρύβονται σε μικρά μπουκαλάκια, το ξέρεις δεν το ξέρεις; και τα φρούτα μου είναι ακριβά επειδή έχουν και άρωμα και γλύκα...να σαν εσένα...που έχεις γλύκα πολύ και μυρίζεις όμορφα"...

χαμογέλασε η κυρία που κολακεύτηκε αρκετά από τα λόγια του μανάβη, του είπε ευχαριστώ και πριν προλάβει να κάνει κάποια κίνηση για να διαλέξει φρούτα ο απέναντι άρχισε να της λέει...

-"έλα εδώ να πάρεις...που είναι νόστιμα, αρωματικά, γλυκά και φτηνά...μην ακούς τον κόλακα που προπαθεί να σε πείσει για τα δικά του κορίτσι μου...μόνο στο ότι είσαι όμορφη έχει δίκιο...τ'άλλα είναι ψέματα...τα δικά μου είναι καλύτερα"...

μ'ένα χαμόγελο ως τ'αυτιά η κυρία διάλεξε φρούτα από τον πρώτο αφού υποσχέθηκε να αγοράσει και από τον απέναντι...α! βρε κολακεία τι κάνεις; πόσους πουλάς και πόσους αγοράζεις...

εδώ ο κόσμος καίγεται μα ο Έλληνας ποτέ δεν θα χάσει την όρεξη του για το φαγητό, τις γυναίκες και το καμάκι...

ποια κρίση καλέ; ποια Μέρκελ και Δ.Ν.Τ; ποια λίστα Λαγκάρντ; εδώ λίστες όσες θέλεις  στα χέρια των πελατών...

με ονόματα φανερά...ούτε σε τσιπάκι...ούτε σε τσεπάκι...στα χέρια τις κρατάνε...

κολοκύθια

ντομάτες

πατάτες

σέλινο

μαϊντανό

κρεμμύδια

μήλα

αχλάδια

πορτοκάλια

πιπεριές

καρώτα

ψάρια 

κρέας...

θες και άλλα ονόματα; 

Το φαγητό είναι η απόλαυση του Έλληνα..η καλή παρέα..το ουζάκι ή τσιπουράκι ακόμα και το κρασάκι...

μεζεδάκια να'χει και τι στον κόσμο...ακολουθούν την παροιμία μας "η φτώχεια θέλει καλοπέραση" και καλοπερνά ο Έλληνας...ακόμα και αν αυτό που τρώει είναι φτωχικό ...το απολαμβάνει...ακόμα και με μια φέτα ψωμί ζεστό με μπόλικο ελαιόλαδο που είναι γνήσιο , ελληνικό και φημισμένο εδώ...

Ελληνική διατροφή χωρίς ελαιόλαδο δεν υπάρχει..άσε που είναι φάρμακο...έτσι λένε οι γιατροί...όχι βούτυρα που δημιουργούν χοληστερίνη...μόνο αγνό παρθένο ελαιόλαδο..σήμα κατατεθέν της Ελλάδας...φάτε άφοβα...άλλωστε γι'αυτό δεν έρχονται οι ξένοι στην χώρα μας; για το κλίμα μας, την θάλασσα μας, το λάδι μας, το μπουζούκι μας, την φιλοξενία μας και τον καταγάλανο ουρανό μας...γι'αυτό και μας ζηλεύουν άλλωστε...

                                                                                                  Γεωργία Καρλαύτη....

Αυτό το κείμενο το έγραψα με αφορμή την φίλη μου Αλεξάνδρα Θυμιανού!! ήθελε να βάλει κάποια  κείμενα σε τεύχος περιοδικού του Δήμου Αργυρούπολης ...Ελληνική διατροφή...μου ζήτησε να είναι χιουμοριστικό κάπως...δεν ξέρω αν τα κατάφερα...την ευχαριστώ για την τιμή και την ευκαιρία να γράψω κάτι έξω από τα δικά μου κλισέ και δεδομένα...Αλεξάνδρα σ'ευχαριστώ πολύ...καλή επιτυχία στο περιοδικό που θα κυκλοφορήσει όπως είπες και στην Γερμανία..

Σε καρτερώ!!!

Σαν το καράβι που χτυπά 

το κύμα τ'αγριεμένο

με χτύπησε  μοίρα μου

μ'είχε απωθημένο...

με λύγισε , με τσάκισε

μου' κοψε τα φτερά μου

και να πετάξω δεν μπορώ

παρά στα όνειρα μου....

τρέχουν τα δάκρυα βροχή

ματώνει η καρδιά μου

αναστενάζω και πονώ

μα φεύγεις μακριά μου...

δεν με λυπάσαι μάτια μου

πίσω σου δεν κοιτάζεις

όση αγάπη σου'δωσα

αλλού εσύ μοιράζεις....

σε καρτερώ αγάπη μου

με μάτια βουρκωμένα

όταν αγάπη δεν θα βρεις

εκεί που πας στα ξένα....

εμένανε να θυμηθείς

κοντά μου να γυρίσεις

και σου υποσχομαι ποτέ

δεν θα μετανοήσεις....Γ.Κ..

ΜΙΑ ΤΡΑΓΕΛΑΦΙΚΉ ΙΣΤΟΡΊΑ!!! ·

ΔημόσιαΦίλοιΦίλοι (εξαιρούνται οι Γνωστοί)Μόνο εγώΠροσαρμογήΣτενοί φίλοιΟικογένειαΔείτε όλες τις λίστες...οι φιλοι μουΠεριοχή Kalamatas, Messinia, GreeceΓνωστοίΕπιστροφή

  Η πολύ λεπτή  γυναίκα που καθόταν απέναντι μου στο τραμ-  ήταν σαραντάρα και βάλε- φορούσε ένα δαντελένιο καλσόν φτηνής ποιότητας, χρώματος λευκού και γεμάτο τρύπες ..

ένα φόρεμα καταπράσινο, φτηνή απομίμηση τουαλέτας-αν μπορείς να το πεις έτσι- με την εμπρός μεριά του γεμάτο πούλιες, της ίδιας απόχρωσης, κοντό,μίνι μιλάμε μέχρι εκεί πάνω και φθαρμένο...φαινόταν πολυφορεμένο...ξανθά μαλλιά, πλατινέ με ένα κοκκαλάκι πράσινο σε σχήμα τριαντάφυλλου....ένα επίσης φτηνό, γούνινο ζακετάκι σε χρώμα πορτοκαλί φωσφοριζέ....μπότες μαύρες σε ιμιτασιόν λουστρίνι....τσαντάκι μαύρο και αυτό ιμιτασιόν λουστρίνι.. βαμένη έντονα με πράσινη σκιά γύρω-γύρω από τα μάτια και κατακκόκινο κραγιόν...αν έδιναν βραβεία της πιο κακοντυμένης γυναίκας , είμαι σίγουρη πως θα έπαιρνε το πρώτο....και όλα αυτά μέρα μεσημέρι στην Αθήνα...

  Κρατούσε στα χέρια της ένα μαραμένο λουλούδι, αγνώστου είδους όπως είχε καταντήσει το καημένο και ένα κινητό που όλο και του έριχνε ματιές λες και θα χτυπούσε αν το κοιτούσε επίμονα και χαμογελούσε μόνη της λες και της έλεγε κάποιο αστείο ο διπλανός της...όμως όχι...δίπλα της καθόταν μια γριούλα που καλά-καλά δεν έβλεπε μπροστά της...κοίταξα από την άλλη πλευρά στα δεξιά της...ένας νεαρός  καθόταν, αλλά αυτός κρατούσε την κοπελιά του αγκαλιά και την φιλούσε....οχι...όχι κανείς δεν της έλεγε τίποτα...χαμογελούσε μόνη της....ήταν τόσο αστείο το θέαμα της ίδιας και της συμπεριφοράς της που ασυναίσθητα χαμογέλασα και εγώ...αλλά μαζί της...ειρωνικά θες να το πεις; πες το...

  κάποια στιγμή, εκεί που σκεφτόμουν πόσα κρύβει μέσα του κάθε ένας από μας και πόσο είναι εύκολο, ειδικά στις μέρες που ζούμε, να στρίψει η βίδα που κρατάει τον εγκέφαλο μας στην θέση του, μπήκε στο τραμ μια άλλη γυναίκα...το άκρως αντίθετο από την άλλη γυναίκα..αυτή ήταν θεόχοντρη και με ντύσιμο ζητιάνας...στην ίδια ηλικία της προηγούμενης γυναίκας...κλαψούριζε και παρακαλούσε για χρήματα επειδή  όπως έλεγε είχε ψυχολογικά προβλήματα και δυο μικρά παιιδιά να θρέψει, δυο και τεσσάρων ετών...η πρώτη γυναίκα σηκώθηκε , προφανώς έφτανε στην στάση που θα κατέβαινε υπολόγισα...μα δε...μόνο για να τραβήξει την προσοχή ήταν ...τότε η άλλη γυναίκα , η ζητιάνα, άρχισε να εγκωμιάζει την "ομορφιά" της και τα προσόντα της....τι κουκλάρα την έλεγε..τι τύφλα να έχει η Αννίτα η Πάνια μπροστά της και όλα τα μανεκέν και οι σταρ Ελλάς κατά καιρούς...τι πως αν ήταν άντρας θα την έκλεβε..τα χαμόγελα-κάπου ακούστηκαν και δυνατά γέλια-έπαιρναν και έδιναν..

   η ζητιάνα ξέχασε τον λόγο που είχε μπει στο τραμ και συνέχισε να εγκωμιάζει τα "κάλλη" της άλλης  γυναίκας...και η άλλη όλο καμάρι και χαμόγελο πια μέχρι τα αυτιά ψήλωνε σε κάθε κομπλιμέντο της ζητιάνας κατά δέκα πόντους...μέχρι που κατέβηκε έπειτα από δυο στάσεις δεν χωρούσε να βγει από το τραμ...να σκεφτήτε έσκυψε μπας και χτυπήσει το κεφάλι της στην οροφή της πόρτας...

η άλλη , η ζητιάνα (την αναφέρω έτσι για να καταλαβαίνεται σε ποια αναφέρομαι κάθε φορά) κάθισε σε μια άδεια θέση και συνέχιζε να έχει ξεχάσει τον λόγο που είχε  μπει..άρχισε μάλιστα και τα τραγούδια με πρώτο και καλύτερο το "σήκω χόρεψε κουκλί μου"και συνέχισε με άλλα τραγούδια...μέχρι που κατέβηκα εγώ το ρεπερτόριο της είχε εμπλουτιστεί με διάφορα τέτοια λαικά άσματα...και δεν ξεχνούσε ανάμεσα στα τραγούδια να συνεχίζει να θαυμάζει και να εγκωμιάζει την άλλη γυναίκα και ας είχε κατέβει δυο-τρεις στάσεις νωρίτερα...

  σκέφτομαι λοιπόν πως οι άνθρωποι δεν θέλουν και πολύ για να σαλτάρουν ή να το παίξουν δυστυχείς μπροστά στους άλλους και να τους θεωρήσουν εύκολα θύματα...αυτό το λέω γιατί όταν κάποιος νεαρός την κοιτούσε,  κουνώντας αποδοκιμαστικά το κεφάλι του, καθώς εκείνη  τραγουδούσε, του είπε χαρακτηριστικά πως "η φτώχεια θέλει καλοπέραση", έτσι είπε της έλεγε η γιαγιά της...και σκέφτηκα πως το ίδιο έλεγε και η δική μου η γιαγιά-από την πλευρά της μάνας μου, η οποία ήταν σκληρή γυναίκα που ήθελε να γίνεται πάντα το δικό της και να είναι το επίκεντρο της προσοχής όλων μας-και αναρωτήθηκα μπας και είχα συγγένεια μαζί της; ...."λες -είπα από μέσα μου- να ήταν αδελφές η γιαγιά της και η γιαγιά μου"; ρε  μπας  και ήταν;

  και τι ακόμα θα δουν τα μάτια μας και θα ακούσουν τα αυτιά μας Κύριε των Δυνάμεων....

   Καλησπέρα σας φιλαράκια μου...