Άγριες νύχτες!!!!!!!!

Περνούν οι μέρες σαν βροχή, οι νύχτες σαν τους αιώνες

μοιάζει η δόλια μου ψυχή,με περαστικούς θαμώνες.....

στριμώχνεται στα σκοτεινά, κρατώντας ένα ποτήρι

ψάχνοντας την παρηγοριά, κάποιο ζητώντας χατήρι....

μες στα σκοτάδια περπατά, μονάχη της τριγυρίζει

με τους αγνώστους δεν μιλά, μόν' θυμάται και δακρύζει...

τότε στα χρόνια τα παλιά, που 'κανε όνειρα πολλά

και χάθηκαν σε μια νυχτιά, κάπου, κάποτε, ξαφνικά..

τώρα τις μέρες προσπαθεί, τον χρόνο να σταματήσει

να τον ρωτήσει το γιατί, πίσω θέλει να γυρίσει...

μα κείνος αεικίνητος, την προσπερνά αδιάφορος

είναι μαθές ανίκητος, βιαστικός κι ανάγωγος...

τις νύχτες τις οδυνηρές, που οι σκέψεις ταξιδεύουν

στήνουν χορό οι πονηρές,την καρδιά μου την παιδεύουν...

καφές, τσιγάρο και ποτό, το μυαλό μου το θολώνουν

κι όμως δεν είναι αρκετό,αφού τα μάτια βουρκώνουν....Γ...Κ.....

Αιωνία η μνήμη!!!!

Θα κλειδώσω πόρτες και καρδιά

στην άβυσσο θα πετάξω τα κλειδιά

κανείς να μην μπορεί να τα βρει..

κι ύστερα θα πατήσω την σκανδάλη...

θα φύγω ήσυχα και απλά

μακριά απ' όλους και όλα

αφανής ήρωας ήμουν στην ζωή

και έτσι θα φύγω...

προμελετημένο το "έγκλημα"

και αποφασισμένο...

ύστερα θα τους κοιτώ από ψηλά

και θα χαμογελάω

με τους ανθρώπινους θεατρινισμούς...

απελευθερωμένη από ενοχές...

τύψεις, βάσανα και πόνους..

μα προπάντων από την αχαριστία μερικών...

γλυκιά είναι η ζωή;

τι ψέμα μέγα!!!!

γλυκιά είναι η απελευθέρωση του μυαλού

και της ψυχής που ελεύθερα θα τρέχουν..

αιωνία η μνήμη μου θα λεν

μα τίποτα να μην πιστέψεις!!! Γ. Κ..

Μετεμψύχωση!!!!!!!!!!!!!!

Μερικές ψυχές περιπλανιούνται στο άπειρο χάος μέχρι να βρουν κορμί να ταιριάζει με εκείνες για να μπουν και να κατοικήσουν εκεί μέχρι να ολοκληρώσουν τον κύκλο τους.... όσες σε αυτή την ζωή δεν ολοκλήρωσαν τον προορισμό τους, αιώνια στριφογυρνάνε ....σαν φαντάσματα... σαν σκιές...

Περιπλανιούνται οι ψυχές, το ταίρι τους να βρούνε

κ στα σκοτάδια οι σκιές, ψιθυριστά μιλούνε...

σαν τα φαντάσματα γυρνούν, στοιχειώνουν τα ερείπια

πνίγει ο αγέρας τις φωνές, η νύχτα τα τερτίπια...

Δεν ησυχάζουνε αυτές, δεν βρίσκουν την γαλήνη

αν δεν παλέψουν να σωθούν , δεν γίνεται ειρήνη...

χίλια χρόνια θα πολεμούν, τις σκιές του παρελθόντος

με τις φαντασίες του νου, σε κάστρα του παρόντος...

Κατά χιλιάδες οι ψυχές, αιώνια αιωρούνται

ψάχνουν να μπουν σ'ένα κορμί, νεκρές να μην θωρούνται...

αθάνατη είν' η ψυχή και πάντα θα γυρίζει

μέχρι να ολοκληρωθεί, πάντα θα τριγυρίζει... Γ...Κ...

Πειραιάς ώρα 9:30 π.μ...σήμερα...

Έγραψα το πρωί για το περιστατικό στον Πειραιά εν συντομία επειδή είχα μπει από κινητό..τώρα θα σας πω όλα όσα διαδραματίστηκαν στα μάτια μου μπροστά....

Λοιπόν φτάνω το πρωί στον Πειραιά να πάρω το καραβάκι για Σαλαμίνα...έφτασα κατά τις 9:30....το καραβάκι θα ερχόταν παρά τέταρτο και θα αναχωρούσε για Σαλαμίνα στις 10....για να μην περιμένω όρθια πήγα να καθίσω στις καρέκλες που έχουν για την αναμονή των επιβατών...το μάτι μου πέφτει καθώς πήγαινα στα καθίσματα σε δυο ένστολους του λιμενικού που πλησίασαν κάποιον που περίμενε και έπινε καφέ από το πλαστικό ποτηράκι των fast-food....τον ρώτησαν αν περιμένει να ταξιδέψει και αν ναι για που...μου έκανε τρομερή εντύπωση επειδή απ' όσους περίμεναν ρώτησαν μόνο εκείνον επειδή το χρώμα του δέρματος του ήταν πιο μελαχρινό από το συνηθισμένο..σκέφτηκα πως ίσως ψάχνουν για λαθρομετανάστες..η εξέλιξη της ιστορίας όμως με διέψευσε...
  πλησιάζοντας άκουσα να τον ρωτούν αν γνωρίζει σε ποιον ή ποια ανήκουν οι πλαστικές σακούλες που βρίσκονταν πίσω από τα κιγκλιδώματα που χώριζαν τον δρόμο από το λιμάνι...εκείνος απάντησε πως δεν γνώριζε...τότε ο ίδιος λιμενικός έκανε νόημα σε κάποιους που ήταν μέσα σε ένα φορτηγάκι να πλησιάσουν...μόλις πλησίασαν τους είπε να φορτώσουν όλες εκείνες τις σακούλες στο φορτηγάκι...αυτοί άρχισαν να μαζεύουν άτσαλα και γρήγορα..οι σακούλες σκίστηκαν και το περιεχόμενο τους έπεσε καταγής...κουβέρτες...ρούχα...μέχρι και φορτιστή κινητού είδα...έπειτα άρχισαν να τα πετούν στο φορτηγάκι...οι λιμενικοί αποχώρησαν από την "σκηνή" του επεισοδίου...προφανώς πήγαιναν στην παρακάτω προβλήτα να ανιχνεύσουν και άλλους άστεγους...
Γιατί όλα αυτά ανήκαν σε κάποιον άστεγο που είχε κρυφτεί μόλις είδε τους λιμενικούς ...ο "κύριος" που είχε μόλις πριν λίγο ρωτηθεί από τους λιμενικούς σηκώθηκε από την θέση του και πήγε εκεί όπου οι εργάτες μάζευαν τα λίγα υπάρχοντα του άστεγου..και μίλησε μέσα από τα κιγκλιδώματα σε κάποιον...έσκυψα και είδα πως ήταν ο άστεγος..άκουσα που του είπε να περιμένει να φύγουν όλοι και μετά να βγει...ύστερα από λίγο και πριν το φορτηγάκι φύγει πλησίασαν εκεί δυο άτομα υπεράνω υποψίας...μια κυρία μεγάλης ηλικίας και ένας κύριος επίσης μεγάλης ηλικίας...περασμένα 65-70...καλοντυμένοι..πήγαν και οι δυο στον έναν εργάτη που προφανώς γνώριζαν επειδή εκείνος τους απευθύνθηκε με το όνομα τους...και ακούστε τι έγινε...ζήτησαν από τον εργάτη που και εκείνοι γνώριζαν να κατεβάσουν από το φορτηγάκι κάποια πράγματα...και εκείνος άρχισε να κατεβάζει και να τους ρωτάει που να τα αφήσει κιόλας...μην βιαστείτε να πείτε μπράβο τους...γιατί εγώ βιάστηκα...είπα μπράβο βρε...υπάρχουν και άνθρωποι που φροντίζουν τους καημένους τους άστεγους..έλα μου όμως πως μόνο για τους άστεγους δεν νοιάζονταν αλλά μόνο για τον εαυτό τους!!! γιατί μόλις διάλεξαν τι ήθελαν και έφυγε το φορτηγάκι άρχισαν ο "κύριος" με την "κυρία" να τσακώνονται για την μοιρασιά σε ότι είχαν ζητήσει..ναιι..ναιι... ναι...καλά ακούσατε...έπεσα από τα σύννεφα και συγκρατήθηκα και δεν μίλησα άσχημα επειδή είχε μόλις φτάσει το καραβάκι και έπρεπε να επιβιβαστώ αν ήθελα να είμαι στην ώρα μου στο ραντεβού μου...το μόνο που ένιωσα ήταν αηδία...τόσο για τους υπεύθυνους που αφήνουν για άλλη μια φορά γυμνούς τους άστεγους αντί να τους μαζέψουν σε κάποιο άσυλο, όσο και για τα δυο άτομα που τσακώνονταν για την μοιρασιά ξένων υπαρχόντων...φαντάζεσαι να τους δεις κάπου αυτούς τους δυο και να χαίρουν εκτιμήσεως από ανώτατα στελέχη; θα φταίω ή θα φταίει ο οποιοσδήποτε να τους κάνει ρεζίλι; ακουστά έχετε πιστεύω την παροιμία " δυο γάιδαροι μαλώνανε σε ξένο αχυρώνα"...αυτό μου θύμισαν αυτοί...δεν τα έχω με τους λιμενικούς...αυτοί εντολές εκτελούσαν..τα έχω με την εκάστοτε αρχή....επειδή δεν πεινάνε αυτοί νομίζουν πως όσοι πεινάνε είναι τα απόβλητα της κοινωνίας...απόβλητα "κύριοι" και "κυρίες" είστε εσείς όλοι οι υπεράνω υποψίας που σας δώσαμε την ψήφο μας και μας φέρατε σε επίπεδο πείνας και δυστυχίας...απόβλητοι είστε εσείς που τσακώνεστε μοιράζοντας τα "ιμάτια" του κάθε φτωχού..απόβλητοι είστε όλοι εσείς που πατάτε επί πτωμάτων για την προσωπική σας προβολή και οικονομική άνεση...απόβλητοι είστε εσείς που μαζί όλοι φέρατε την χώρα μας και τον λαό σε κατάσταση πενίας ...εσείς λοιπόν όλοι οι "κύριοι και κυρίες" υπεράνω υποψίας προσέξτε γιατί έχει ο καιρός γυρίσματα...κατά τα άλλα καλησπέρα μας... 

Για χάρη σου...για χάρη μου!!!

Για χάρη σου βάδισα  σε δρόμους με αγκάθια

γκρέμισα τις γέφυρες, έσβησα  μονοπάτια..

Για χάρη σου πέρασα στην άκρη της αβύσσου

και γκρεμοτσακίστηκα, στα βράχια της ψυχής σου...

Για χάρη σου  έφτυσα της μάνα μου το γάλα

αφού πίστεψα καλέ στα λόγια τα μεγάλα....

Για χάρη σου έστρωσα χαλιά να περπατήσεις

ξεγύμνωσα την καρδιά, να την λεηλατήσεις...

Για χάρη σου πρόδωσα όλα μου τα πιστεύω

πλήρωσα το κάθε τι , μα ρέστα δεν γυρεύω ...

Για χάρη σου έπεσα απ'τον ουρανό στη γη

έσπασαν  τα φτερά μου, έμεινα χωρίς φωνή...

Σαν έπεσα μ' άφησες και πήρες άλλο δρόμο

μόνη με παράτησες, πνίγηκα μες τον πόνο...

Έγλειψα τις πληγές μου στάθηκα πάλι ορθή

ένα φίλο έστειλες, μετάνιωσες να μου πει...

Πίσω πως θέλεις λέει σε μένα να γυρίσεις

και για χάρη μου εσύ, όλα  θα παρατήσεις...

Είναι πολύ αργά πια, για μένα δεν υπάρχεις

και για χάρη μου εσύ, εμένα να ξεχάσεις.... Γ...Κ..

Δεν βαριέσαι είπαμε!!!!

Δεν ήταν όνειρο αυτό, που ζήσαμε εμείς οι δυό

ήταν μια αγάπη δυνατή, που έφερε καταστροφή...

δεν νερώσαμε το κρασί, μεθύσαμε αυτοστιγμή

και μόλις ξεμεθύσαμε, δεν βαριέσαι είπαμε...

Τώρα χαθήκαμε εμείς, άγνωστοι στο πλήθος της γης

σαν ξένοι κοιταζόμαστε κι αλλού εμείς κοιμόμαστε...

άλλα χέρια σ'αγκαλιάζουν, άλλα μάτια σε κοιτάζουν

και σ' όλα όσα  ζήσαμε, δεν βαριέσαι είπαμε....

Κι αν σ'αγαπώ κι αν σε ποθώ, κουράστηκα πως να στο πω

είν' η απόσταση γκρεμός και το πείσμα σου ο χαμός...

έχω  μέσα στο μυαλό μου τ' όνειρο τ'απατηλό μου

στα μέρη που πηγαίναμε, δεν βαριέσαι είπαμε...

Σε κοιτώ να φεύγεις μακριά, χωρίς μια λέξη μια ματιά

στο στόμα άλληνε φιλάς, δεν υποφέρεις, δεν πονάς....

κλείνω τα μάτια μην φανούν, τα δάκρυα που αργοκυλούν

τα χείλη μας τα σφίξαμε , δεν βαριέσαι είπαμε....

Δεν βαριέσαι είπαμε,την αγάπη λήξαμε

δεν βαριέσαι είπαμε κι ύστερα χωρίσαμε...

Την αγάπη λήξαμε, δεν βαριέσαι είπαμε

κι ύστερα χωρίσαμε, δεν βαριέσαι είπαμε...Γ...Κ...

Μην με κρίνεις!!! δεν ξέρεις...

-Μην με κρίνεις φίλε.... δεν ξέρεις  τι σταυρό κουβαλάω... κέρασε με  όμως ένα ποτηράκι κρασί και θα σου πω...α!!! να'σαι καλά φίλε...και τώρα άκου...πίστεψα σε μια γυναίκα και την αγάπησα..ήταν όμως η καταστροφή μου...έχεις πέσει φίλε εσύ ποτέ χαμηλά για κανέναν; έχεις αγαπήσει; μην μου πεις ναι...δεν θα σε πιστέψω...όποιος αγαπάει και μάλιστα αληθινά πέφτει πολύ χαμηλά, όταν αυτός ή αυτή που αγαπάς δεν σε αγαπά και σε φλομώνει στο ψέμα από συμφέρον..όταν εκμεταλλεύεται την αγάπη σου...μην με κρίνεις φίλε...για να με κρίνεις πρέπει να μπεις στην θέση μου...

 Άκου λοιπόν φίλε...την αγάπησα την "κυρία" ..την αγάπησα πολύ.. έκανα τις μεγαλύτερες θυσίες για εκείνη...και για την μάνα της...ααα!!δεν σου είπα φίλε...έχει και μια μάνα..το σπίτι της καλυβάκι...καλύτερο το τσαντίρι των γύφτων από το σπίτι της..κι όμως φίλε...το στόλισα..το περιποιήθηκα..γέμισα το ψυγείο τους..λάδωσε που λένε το εντεράκι τους...και όλα αυτά γιατί βρε φίλε;  επειδή την αγάπησα σου λέω...βαθιά...αληθινά...αντρίκια..μην με κοιτάς έτσι...μην δείχνεις απορία...μην με πεις ηλίθιο...οι ηλίθιοι δεν ξέρουν από αισθήματα..δεν αγαπάνε..δεν νοιάζονται...εκείνη ναι βρε φίλε...ήταν και ηλίθια και αχάριστη και ψεύτικη...

Έλα...κέρασε ακόμα ένα..στέγνωσε το λαρύγγι μου φιλαράκι ...με πνίγει ο κόμπος που έχω εδώ να ..στο λαιμό...από την αχαριστία μερικών ανθρώπων...με πνίγει..καταλαβαίνεις; με πνίγει όμως και το παράπονο φίλε...για κείνη εγώ καταστράφηκα...εγώ έτρεχα να μην της λείψει τίποτα..ούτε στην μάνα της...την λυπόμουν την γριούλα ρε φίλε..μια ανήμπορη γριούλα...που εκείνη την παρατούσε για να τρέχει δεξιά και αριστερά...και την αγάπησα εγώ ο ηλίθιος που λες...γιατί ναι... εδώ πάει το ηλίθιος φίλε..

  Έβλεπα τα σημάδια εξ' αρχής...πως δεν ήταν για μένα..αλλά εθελοτυφλούσα φίλε..έλεγα πως με την αγάπη μου και την καλοσύνη μου θα την αλλάξω..θα την κάνω ΚΥΡΙΑ να καμαρώνει και εκείνη και ο κόσμος...αλλά αυτή φίλε έπαιζε διπλό παιχνίδι...ψαχνότανε συγχρόνως και για άλλους...τώρα να δεις πως ψάχνετε φίλε..τώρα να δεις...έλα κέρασε ένα ακόμα..έχω πολλά να σου πω..αλλά σε παρακαλώ ρε φίλε μην με κοιτάς έτσι σαν να με κρίνεις...άκου πρώτα ..μετά πες ότι θες...αλλά ότι και να πεις τώρα είναι αργά...

Ντρέπομαι φίλε..ντρέπομαι..και ξέρεις τι ντρέπομαι πιο πολύ; τα παιδιά μου...δεν πάω ρε φίλε στα παιδιά μου...τα εγκατέλειψα για χάρη της...μάζευα κουκί-κουκί τα χρήματα για τα γεράματα μου..τώρα δεν έχω τίποτα..πως να πάω στα παιδιά μου και να ζητήσω ένα πιάτο φαί; εε; πες μου...ότι και να πεις δίκιο θα'χεις...

  Που λες το λοιπόν φιλαράκι, εκείνη με κατέστρεψε..εγώ όμως την αγαπάω ακόμα..πες με τρελό..πες με παλαβό...μα έτσι είναι...και τελειώνει και το κρασί ρε φίλε γρήγορα..και εγώ δεν μπορώ να καταπιώ...πνίγομαι φίλε πνίγομαι...το κρασί με βοηθάει να πνίξω εκείνο που με πνίγει..και δεν πνίγεται φίλε...δεν πνίγεται..έτσι μπράβο...άλλο ένα ποτηράκι είναι ότι χρειάζομαι..σ'ευχαριστώ φίλε...

  Που λες είναι πιο δυνατό...δεν πνίγεται το άτιμο..ξέρεις τι είναι φίλε να δίνεις ότι έχεις και δεν έχεις και εκείνη να σου ζητάει συνεχώς; και εγώ να τρέχω να εκπληρώσω τις επιθυμίες της; και στο τέλος φίλε δεν άντεξα...όταν τελείωσαν τα λεφτά με πέταξε φίλε..μπροστά  στα μάτια μου ερωτοτροπούσε φίλε..

και μ'έκανε κομμάτια..και όταν γκρίνιαζα για λίγη προσοχή φίλε, εκείνη μου πετούσε ένα "μωρό μου σ'αγαπώ" ..ένα "μωρό μου σε λατρεύω".."εσένα θέλω μόνο" και με έκανε λιώμα...και κατάπινα φίλε τα πάντα..προσβολές..αδιαφορία...τα κόρτε της..τα πάντα...και γυρνούσα πίσω σαν το δαρμένο σκυλί..

  Έχεις δει φίλε δαρμένο σκυλί; να δεις πως υποφέρει; πως σε κοιτάει στα μάτια λυπημένο και με παράπονα και να σου σκίζεται η ψυχή; αυτό ήμουν εγώ φίλε...και όμως δεν με λυπήθηκε φίλε..δεν νοιάστηκε..

  Όταν κατάφερα να φύγω φίλε από κοντά της , αφού της είπα λόγια σκληρά μπας και την συγκινήσω..μπας και την κάνω να καταλάβει, εκείνη με κατηγόρησε και από πάνω..την αγαπάω φίλε..την αγαπάω..υποφέρω μακριά της..δοκίμασα να πάω με άλλες γυναίκες..πιο όμορφες από εκείνη..μα δεν μπορούσα φίλε...δεν μπορούσα...ερχόταν στην σκέψη μου εκείνη...ερχόταν στα μάτια μου μπροστά...μάγια φίλε, μου έχει κάνει..μάγια..

 Όχι φίλε μην πεις τίποτα..μόνο κέρνα ένα ακόμα...μην με πεις ανόητο και βλάκα...όσοι αγαπάνε θυσιάζονται φίλε..ΘΥΣΙΑΖΟΝΤΑΙ για τον άνθρωπο τους...περνάνε βουνά...θάλασσες..ποτάμια..γκρεμούς...κάνουν τα πάντα...όσοι δεν τα κάνουν πάει να πει πως δεν αγάπησαν φίλε...άκου με που σου λέω...ΔΕΝ Α ΓΑ ΠΗ ΣΑΝ...δεν ένιωσαν και ούτε είναι ικανοί να νιώσουν αγάπη...τους λυπάμαι αυτούς φίλε ...τους λυπάμαι..γι'αυτό σου λέω...εμένα μην με λυπάσαι..εγώ αγάπησα..ένιωσα...και ας καταστράφηκα...

 Μην με κρίνεις σου λέω..μην με κρίνεις..όχι γιατί αγάπησα αληθινά τουλάχιστον...αν με κρίνεις και γι'αυτό πάει να πει πως δεν είσαι άνθρωπος με αισθήματα...θα πει πως μοιάζεις της Σούλας φίλε...γιατί Σούλα την λένε φίλε..δεν θυμάμαι αν στο είπα..

 Η Σούλα που λες φίλε τώρα ψάχνει τα νέα θύματα της..αυτά που θα της πληρώνουν και τα τσιγάρα της...όπως έκανα εγώ για κείνη...και σίγουρα φίλε μόλις τα φάει από τον επόμενο, θα πάει παρακάτω και θα ψάξει για νέο θύμα...δεν θα νιώσει καμιά τύψη...εγώ μόνο θα νιώθω φίλε..ΕΓΩ...και μίσος και αγάπη μαζί...άσχημο πράγμα αυτό φίλε...διχασμένος ανάμεσα στο μίσος και στην αγάπη...

 Φίλε κέρνα ένα τελευταίο...έτσι να καταπιώ λίγη ακόμα πίκρα..να με βοηθήσει να την καταπιώ αυτή την πίκρα...ο θεός να σ'έχει καλά φίλε...και που'σαι φίλε! μακριά από τέτοιες γυναίκες..μακριά από τέτοιους ανθρώπους...σου ρουφάνε το αίμα σαν τις βδέλλες...πίστεψε με...

-Από τότε όποτε δω μεθυσμένο στον δρόμο δεν κρίνω...μόνο λυπάμαι και λέω, ποιος ξέρει τι Γολγοθά ανεβαίνει και αυτός...τι σταυρό κουβαλάει..απλά βάζω με τρόπο ένα τάλιρο στο χέρι του να πάει να πιεί ένα ποτηράκι..μπας και καταφέρει να πνίξει και εκείνος τον καημό του..και δεν κρίνω ποτέ...γιατί θυμάμαι τα λόγια του Γιάννη..."μην με κρίνεις φίλε...δεν ξέρεις"....Γ...Κ....