Θυμάμαι όταν πήγαινα ακόμα δημοτικό ο δάσκαλος μας έβαλε να γράψουμε μια έκθεση για το ποιο ζώο θαυμάζουμε πιο πολύ....εγώ έγραψα για το άλογο...και πράγματι ήταν και είναι το ζώο που πολύ θα ήθελα να έχω ,όχι σαν κατοικίδιο που πολύ έχουν (βλέπε σκύλο ή γάτα) από μοντερισμό, νομίζω οι περισσότεροι και όχι από αγάπη προς τα ζώα ....αλλά γιατί πιστεύω πως το άλογο είναι ένα ζώο που εκτός από την δύναμη που έχει, είναι ένα περήφανο και γεμάτο αξιοπρέπεια ζώο...
Είναι θαυμαστό το πόσο περηφάνια δείχνει στα πάντα...στον τρόπο που κρατάει το σώμα του στητό ακόμα και όταν πονάει...στον τρόπο που βαδίζει...που τρώει...που πίνει νερό...που τρέχει...που καλπάζει...που δεν πίνει και δεν τρώει εκεί που κάποιο άλλο ζώο έχει φάει και έχει πιει...που θυμάται ακόμα και μετά από χρόνια ποιος το αγαπούσε και ποιος το μισούσε...όλοι ξέρουμε για την αξιοθαύμαστη μνήμη του ελέφαντα...κανείς δεν έχει αναφέρει ποτέ την μνήμη ενός αλόγου...και όμως...θυμάται..δεν ξεχνά ποιος το πόνεσε...ποιος το λάτρεψε...ποιος το περιποιήθηκε...ποιος το φρόντισε...
Και σε όσους του φέρθηκαν καλά ξέρει να "ξεπληρώνει το χρέος του"....με τον τρόπο του...η δε δύναμη του είναι επίσης αξιοθαύμαστη...κρατά πάντα το κεφάλι του ψηλά σε όλα τα δύσκολα...σε ότι και να του συμβεί...δεν θα "κλαψουρίσει"...δεν θα δείξει αν πονά...αν υποφέρει...ακόμα και με λαβωματιές ξέρει να στέκεται ορθό...δίκαια λοιπόν το αποκαλούν περήφανο ζώο...
Ίσως γι'αυτό το αγαπώ και το συμπαθώ ιδιαίτερα...επειδή μου μοιάζει...πιστεύω και μου το έχουν πει πολλοί πως είμαι περήφανη και πως η αξιοπρέπεια μου δεν με αφήνει να δείξω στους άλλους αν πονώ ή υποφέρω...μπορεί να φαίνεται στα μάτια μου η θλίψη...η πίκρα...η απογοήτευση...το παράπονο... μα δεν θα "κλαφτώ" σε κανέναν για τίποτα στον κόσμο...ξέρω να υποφέρω μοναχή και να υπομένω επίσης μοναχή...αν η μοναξιά είναι ελάττωμα τότε ναι είμαι ελαττωματική ..αν η υπερηφάνεια είναι αμάρτημα, τότε είμαι αμαρτωλή...αν η αξιοπρέπεια είναι εγωισμός τότε είμαι εγωίστρια...
Σίγουρα όμως δεν είμαι μίζερη και κλαψιάρα...παλεύω με όλες μου τις δυνάμεις να σηκωθώ όρθια αν η τύχη ή οι άνθρωποι με γονατίσουν...με λυγίσουν...μπορεί να πέσω μα γρήγορα θα σηκωθώ και πάλι...είμαι αγωνίστρια σαν τα καλά και καθαρόαιμα άλογα...που πεθαίνουν όρθια ακόμα και όταν γεράσουν... πυροβολώντας τα ή κάνοντας τους ευθανασία...
Αυτό το κείμενο γράφτηκε με αφορμή μια ταινία που είδα και με συγκλόνισε ..που μου θύμισε την αγάπη μου για τα αγαπημένα τετράποδα...που μου θύμισε πόσο μοιάζω με εκείνα στον χαρακτήρα και στην θέληση...σας προτρέπω να την δείτε όσοι δεν την έχετε δει...λέγεται ΄"το άλογο του πολέμου"...δίνει μαθήματα ζωής και ποιότητα χαρακτήρα...σου θυμίζει πως πρέπει να αγωνίζεσαι και να μην το βάζεις κάτω όσο δύσκολα και αν σου έρθουν τα πράγματα στην ζωή σου...πως ο δυνατός και ο νικητής είναι εκείνος που αγωνίζεται....που επιμένει και υπομένει...
Φίλοι μου ένα τεχνικό πρόβλημα με τον υπολογιστή μου με κράτησε μακριά από εσάς...επέστρεψα με αυτό το κείμενο για να θυμίσω σε όλους μας πως νικητής δεν είναι εκείνος που κερδίζει αλλά εκείνος που αγωνίζεται και φτάνει στο τέρμα ακόμα και αν φτάσει τελευταίος..αν δεν αγωνιστείς δεν ξέρεις ποτέ αν νικήσεις...αν αγωνιστείς όμως θα ξέρεις τις δυνάμεις σου και θα αξίζει ή προσπάθεια σου...να αγωνίζεστε λοιπόν και να μην το βάζετε κάτω...όλα εξαρτώνται από την δική μας θέληση...από την εσωτερική μας δύναμη...όλοι την έχουμε...φτάνει να την ανακαλύψουμε...και αξίζει τον κόπο, πιστέψτε με αυτή η ανακάλυψη...
Σας εύχομαι ένα όμορφο βράδυ και να θυμάστε να αγαπάτε τον εαυτό σας ....να πιστεύετε στην δύναμη σας και στην θέληση σας...
Καληνύχτα σας....σας φιλώ.....
