Δίλημμα!!

• Καθισμένη στο παγκάκι του πάρκου, σκεπτική,
• με το βλέμμα απλανές σκεφτόταν τι να κάνει.
• Ήταν μαζί  κοντά δέκα χρόνια,πέρασαν  καλά μα και δύσκολα
• Ο έρωτας τους εξανεμίστηκε σαν την πρωινή δροσιά 
• πάνω στο γρασίδι μόλις βγει ο ήλιος 
• δεν νιώθει τίποτα να την ενώνει,να την κρατά
• ερωτεύτηκε κάποιον άλλον,τον αγαπά,τον θέλει
• θέλει να φύγει μαζί του,να νιώσει πάλι την καρδιά της να χτυπά
• μα πως να φύγει,πως ν' αφήσει πίσω της 
• τον άνθρωπο που κάποτε αγάπησε;αν τον αγάπησε...
• πως ν'αφήσει το "σίγουρο" για να ζήσει μια χείμαιρα;
• κρυφά τον συναντά, κρυφά τον αγκαλιάζει
• δεν ξέρει τι να κάνει,τι ν'αποφασίσει
• και παλεύει με τον εαυτό της,με τα θέλω και τα πρέπει
• ποιο είναι το σωστό και πιο το λάθος
• δίλλημα μεγάλο έχει και ποιός να της πει 
• αυτό είναι το σωστό και όχι τ'αλλο;
• κορίτσι μου όλα στην ζωή εφήμερα είναι
• ζήσε την στιγμή,το πάθος ,τον έρωτά σου
• χωρίς να κρύβεσαι,χωρίς να ντρέπεσαι
• και αν καταλάβεις πως αργότερα δεν είναι αυτό 
• που περίμενες τι πειράζει;
• θα 'χεις ζήσει  την στιγμή, θα έχεις πιει και αυτό το ποτήρι
• δεν θ'αναρωτιέσαι κάποτε πως θα ήταν, αν το είχες κάνει
• να μην μετανιώνεις γι'αυτό που επιλέγεις
• μα για ότι δεν επέλεξες,για ότι δεν δοκίμασες....
• για αποφάσεις που δεν πήρες........
• Να τολμάς....η τύχη είναι με τους τολμηρούς!!!

Μα εις μάτην!

ΕΡΧΕΤΑΙ ΚΑΠΟΙΑ ΣΤΙΓΜΗ ΣΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΜΙΑ ΜΕΡΑ ΠΟΥ ΑΝΑΛΟΓΙΖΟΜΑΣΤΕ ΟΣΑ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ Η ΔΕΝ ΕΧΟΥΜΕ ΚΑΝΕΙ..

ΚΑΝΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΑΠΟΛΟΓΙΣΜΟ ΚΑΙ ΙΣΟΛΟΓΙΣΜΟ....ΠΡΟΣΘΕΤΕΙΣ,ΑΦΑΙΡΕΙΣ,ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΔΙΑΙΡΕΙΣ......

ΚΑΙ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΛΕΣ ΤΑ ΒΡΙΣΚΩ ΜΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ,ΝΑ ΕΤΣΙ ΣΤΑ ΞΑΦΝΙΚΑ ΓΥΡΙΖΟΥΝ ΟΛΑ ΑΝΑΠΟΔΑ.....ΚΑΙ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΠΟΥ ΣΤΟ ΚΑΛΟ ΕΚΑΝΕΣ ΛΑΘΟΣ....ΚΑΙ ΝΑ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΟΙ ΛΟΓΑΡΙΑΣΜΟΙ......ΚΑΙ ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΕΙΣ ΤΟ ΛΑΘΟΣ ΣΟΥ....ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΗΝΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΟΥΝ ΣΑΝ ΔΕΔΟΜΕΝΟ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΟΥΣ.......ΚΑΙ ΛΕΝΕ:ΜΙΑ ΧΑΡΑ ΕΙΜΑΣΤΕ....ΤΟΝ ΔΕΣΑΜΕ ΤΟΝ ΓΑΙΔΑΡΟ ΜΑΣ.......ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΕΣΥ ΠΟΝΑΣ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΕ ΠΑΤΑΝΕ...ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΕ ΞΕΧΝΑΝΕ.......ΠΟΥ ΣΕ ΘΕΩΡΟΥΝ ΔΕΔΟΜΕΝΟ....ΚΑΙ ΤΑ ΒΑΖΕΙΣ ΜΕ ΣΕΝΑ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΑΦΗΣΕΣ....ΚΑΙ ΠΟΝΑΣ ΔΙΠΛΑ......

ΚΑΙ ΜΑΤΩΝΕΙΣ,ΛΙΩΝΕΙΣ,ΠΕΘΑΙΝΕΙΣ........ΚΑΙ ΛΕΣ ΦΤΑΙΩ ΕΓΩ......ΠΟΥ ΑΦΕΘΗΚΑ,ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΨΑ,ΠΟΥ ΕΜΠΙΣΤΕΥΤΗΚΑ,ΠΟΥ ΑΓΑΠΗΣΑ,ΚΑΙ ΔΕΝ ΖΗΤΑΣ   ΕΥΘΥΝΕΣ ΑΠΟ  ΚΑΝΕΝΑΝ ,ΠΑΡΑ ΜΟΝΟ ΑΠΟ ΣΕΝΑ.....ΚΑΙ ΔΙΚΑΖΕΙΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΕΙΣ ΕΣΕΝΑ.....ΠΟΥ ΕΙΣΑΙ ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΑΛΛΙΩΣ.....ΚΑΙ ΤΙΜΩΡΕΙΣ ΕΣΕΝΑ ΓΙΑ ΣΕΝΑ......ΠΙΣΤΕΥΟΝΤΑΣ ΠΩΣ ΘΑ ΝΟΙΩΣΕΙΣ ΚΑΛΥΤΕΡΑ.....ΜΑ ΕΙΣ ΜΑΤΗΝ......ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΠΟΝΑΣ.......ΚΑΙ ΔΕΝ ΞΕΡΕΙΣ ΤΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ......ΝΑ ΛΙΓΟΣΤΕΨΕΙ Ο ΠΟΝΟΣ........ΚΑΙ ΚΛΕΙΝΕΣΑΙ ΜΕΣΑ ΣΕ ΣΕΝΑ......ΠΑΡΕΑ ΜΟΝΙΜΗ ΠΙΑ Η ΜΟΝΑΞΙΑ.......ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΤΙΜΑΣ,ΤΗΝ ΖΗΤΑΣ......

Γυναίκα: μια παρεξηγημένη έννοια ή είναι έτσι;

 ΦΙΛΟΙ ΜΟΥ,ΕΙΧΑ ΜΙΑ ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΧΤΕΣ ΜΕ ΚΑΠΟΙΟΝ ΦΙΛΟ ΚΑΙ ΕΤΣΙ ΟΠΩΣ ΞΕΚΙΝΟΥΝ ΑΠΟ ΑΛΛΟΥ ΟΙ ΣΥΖΗΤΗΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΥΧΝΑ ΚΑΤΑΛΗΓΟΥΝ ΑΛΛΟΥ,ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΧΤΕΣ ΚΑΤΑΛΗΞΑΜΕ ΝΑ ΣΥΖΗΤΑΜΕ ΓΙΑ ΤΟΝ ΡΟΛΟ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΓΕΝΙΚΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΖΩΗ ΕΝΟΣ ΑΝΔΡΑ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ.......ΟΙ ΑΠΟΨΕΙΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΑΣ ΗΡΘΑΝ ΣΕ "ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ".....ΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΔΡΑΤΤΟΜΑΙ ΤΗΣ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΤΗΝ ΑΠΟΨΗ ΜΟΥ,ΟΧΙ ΓΙΑ ΝΑ ΑΛΛΑΞΩ ΤΗΝ ΓΝΩΜΗ ΟΡΙΣΜΕΝΩΝ,ΑΛΛΑ ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΕΥΚΡΙΝΗΣΩ ΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΩΝ ΓΥΝΑΙΚΩΝ......ΔΕΝ ΕΙΣΤΕ ΥΠΟΧΡΕΩΜΕΝΟΙ ΝΑ ΣΧΟΛΙΑΣΕΤΕ Η ΝΑ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ.Η ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΗΣΕΤΕ ΟΣΟΙ ΔΙΑΦΩΝΗΤΕ......ΛΟΙΠΟΝ ΚΥΡΙΟΙ ΠΟΥ ΕΧΕΤΕ ΜΙΑ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΗ ΑΠΟΨΗ ΣΑΣ ΛΕΩ ΤΑ ΕΞΗΣ:ΜΟΝΟΙ ΣΑΣ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΜΟΝΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΤΕ ΚΑΙ ΟΥΤΕ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑΜΕ ΙΣΩΣ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ:ΜΗΝ ΞΕΧΝΑΤΕ ΟΜΩΣ ΠΩΣ ΑΠΟ ΓΥΝΑΙΚΑ ΓΕΝΝΙΕΣΤΕ.ΑΥΤΗ ΣΑΣ/ΜΑΣ ΜΕΓΑΛΩΝΕΙ,ΜΑΣ ΑΦΡΟΥΓΚΑΖΕΤΑΙ,ΜΑΣ ΑΓΑΠΑ,ΜΑΣ ΧΑΙΔΕΥΕΙ,ΜΑΣ ΜΑΛΩΝΕΙ ΚΛΠ.....ΕΙΝΑΙ Η ΓΥΝΑΙΚΑ-ΜΑΝΑ....Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΟΙΚΙΑΚΗ ΒΟΗΘΟΣ ΣΑΣ{ΠΟΣΑ ΧΡΗΜΑΤΑ ΓΛΥΤΩΝΕΤΕ;}ΜΑΓΕΙΡΙΣΣΑ{ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΑ-ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΜΕΓΑΛΩΣΕΤΕ  ΤΗΣ ΜΑΜΑΣ ΣΑΣ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ ΠΕΘΥΜΑΤΕ}ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ{ΣΤΙΣ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΕΡΙΠΤΩΣΕΙΣ}ΝΟΣΟΚΟΜΑ{ΣΤΟΡΓΙΚΗ,ΠΕΡΙΠΟΙΗΤΙΚΗ ΚΑΙ ΠΡΟΘΥΜΗ,ΜΕ ΥΠΟΜΟΝΗ,ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΣΥΝΗΘΩΣ ΕΣΕΙΣ ΟΙ ΑΝΤΡΕΣ ΔΕΝ ΦΗΜΙΖΕΣΤΕ ΑΚΟΜΑ ΚΙ Σ'ΕΝΑ ΑΠΛΟ ΚΡΥΟΛΟΓΗΜΑ, ΚΑΝΕΤΕ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ ΚΑΙ ΑΠΟ ΜΙΚΡΑ ΠΑΙΔΙΑ}....ΑΡΡΩΣΤΗ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ,ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΚΑΙ ΔΕΝ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ-ΜΑΝΑ-ΣΥΖΥΓΟΣ-ΕΡΩΜΕΝΗ....ΑΠΛΑ ΓΙΑΤΙ ΕΧΟΥΝ ΑΛΛΟΙ ΣΕΙΡΑ ΚΑΙ ΔΕΝ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΕΙ ΟΥΤΕ Ν'ΑΡΡΩΣΤΗΣΕΙ.......ΕΙΝΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΚΑΙ ΜΗΤΕΡΑ,ΠΑΙΔΑΓΩΓΟΣ,ΔΑΣΚΑΛΑ,ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΠΑΙΔΙΑ.......ΣΚΕΦΤΗΤΕ ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΣΑΣ ΜΗΤΕΡΑ ΣΕ ΟΛΑ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ.....ΚΑΙ ΙΣΩΣ, ΛΕΩ ΙΣΩΣ ΚΑΤΑΛΑΒΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΕΜΙΝΙΣΤΙΚΟ{ΙΣΩΣ ΜΕΡΙΚΟΙ ΤΟ ΕΚΛΑΒΟΥΝ ΕΤΣΙ}ΜΗΝΥΜΑ.......ΧΑΡΙΣΤΕ ΜΑΣ ΛΙΓΗ ΑΓΑΠΗ,ΛΙΓΟ ΣΕΒΑΣΜΟ ΚΑΙ ΘΑ ΣΑΣ ΤΟ ΑΝΤΑΠΟΔΩΣΟΥΜΕ ΕΙΣ ΕΚΑΤΟΝΤΑΠΛΟΥΝ.......ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΣΕ ΟΛΟΥΣ.......

Η καλύτερη μου φίλη, η μοναξιά!

πως μπορεί κάποιος να μπορεί να σε στέλνει στον ουρανό,στα σύνεφφα και μετά απότομα να σε προσγειώνει στη γη.....και μάλιστα χωρίς αλεξίπτωτο.....άντε μετά εσύ να μαζέψεις τα κομμάτια σου και να τα συναρμολογήσεις.....και ν'άρχίσεις απο την αρχή...δεν μπορώ άλλο......δεν αντέχω.......στο χέρι μου είναι να δώσω ένα τέλος....οριστικό αυτή τη φορά.....και να συνηθίσω πάλι στα ίδια.......στην μοναξιά μου....η καλύτερη μου φίλη.....δεν με πρόδωσε,δεν με πλήγωσε ποτέ.........ήταν πάντα εκεί για μένα......

Στην Γιώτα την πριγκίπισσα μου!!

• ΕΙΝΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ 17 ΧΡΟΝΩΝ. ΜΕ ΜΑΚΡΙΑ ΚΑΣΤΑΝΟΞΑΝΘΑ ΜΑΛΛΙΑ,ΜΑΤΙΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΣΑΝ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ ΤΟΥ ΕΛΥΤΗ,ΣΩΜΑ ΑΛΑΒΑΣΤΡΙΝΟ , ΟΜΟΡΦΙΑ ΑΡΧΑΙΑΣ ΘΕΑΣ. ΑΡΙΣΤΗ ΜΑΘΗΤΡΙΑ,ΑΔΑΜΑΝΤΙΝΟΣ ΧΑΡΑΚΤΗΡΑΣ. ΙΔΙΑ ΜΕ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ. Η ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ. ΕΥΑΙΣΘΗΤΗ ΚΑΙ ΣΕΒΑΣΤΙΚΗ. ΕΠΙΜΕΛΗΣ ΣΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΤΗΣ. ΖΕΙ ΣΕ ΕΝΑ ΡΟΖ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ. ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΣΥΝΝΕΦΑΚΙ. ΒΛΕΠΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΜΕ ΑΛΛΑ ΜΑΤΙΑ. ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΤΑ ΠΡΑΣΙΝΑ ΚΑΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΟΥΣ ΠΡΑΣΙΝΟ ΣΑΝ ΤΗΝ ΕΛΠΙΔΑ,ΕΤΣΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΝΟΜΙΖΕΙ,ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΕΧΕΙ ΕΛΠΙΔΕΣ ΝΑ ΣΩΘΕΙ,ΝΑ ΚΑΛΥΤΕΡΕΥΣΕΙ,ΝΑ ΑΛΛΑΞΕΙ ΠΡΟΣ ΤΟ ΚΑΛΥΤΕΡΟ.
• ΝΑ ΖΟΥΝ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΟΝΙΑΣΜΕΝΟΙ,ΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΨΥΧΗ ΤΟΥΣ ΝΑ ΦΩΛΙΑΖΕΙ Η ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΑ,Η ΑΓΝΟΤΗΤΑ,Η ΚΑΛΟΣΥΝΗ. ΠΡΟΣΠΑΘΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΕΒΑΣΩ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΠΟΥ ΣΤΕΚΕΙ,ΝΑ ΔΕΙ ΤΟΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟ ΚΟΣΜΟ,ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΟΥ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΝΑΛΓΗΣΙΑ ΤΟΥ,ΤΗΝ ΚΑΚΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΜΙΣΟΣ,ΤΗΝ ΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ,ΠΡΙΝ ΝΑ ΠΛΗΓΩΘΕΙ,ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ ΑΠΟΤΟΜΑ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΨΗΛΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΓΕΙΩΘΕΙ ΑΠΟΤΟΜΑ ΣΕ ΜΙΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ ΝΑ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΟΤΙ ΥΠΑΡΧΕΙ. 
• ΝΑ ΤΗΝ ΔΙΑΦΥΛΛΑΞΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΝΟ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗ ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΖΩ,ΠΟΥ ΕΙΜΑΙ ΚΟΝΤΑ ΤΗΣ,ΔΙΠΛΑ ΤΗΣ. ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΑΚΟΜΑ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΚΟΥΠΙΣΩ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΑΠΟ ΤΥΧΟΝ ΔΑΚΡΥΑ ΠΟΝΟΥ,Η ΕΡΩΤΙΚΗΣ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΗΣ. ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΤΗΝ ΚΛΕΙΣΩ ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΠΑΡΗΓΟΡΗΣΩ. ΣΕ ΕΚΕΙΝΗ ΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΧΩΝΕΤΑΙ ΑΠΟ ΜΩΡΑΚΙ ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΝΙΩΘΕΙ ΤΗΝ ΣΙΓΟΥΡΙΑ, ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ. ΣΤΗΝ ΑΓΚΑΛΙΑ ΠΟΥ ΜΠΑΙΝΕΙ ΚΑΘΕ ΝΥΧΤΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΗΝ "ΜΥΡΩΔΙΑ ΑΠΟ ΜΑΝΟΥΛΑ"ΠΟΥ ΕΛΕΓΕ ΑΠΟ ΜΙΚΡΗ ΠΡΙΝ ΠΕΣΕΙ ΓΙΑ ΥΠΝΟ ΚΑΙ ΝΑ ΔΕΧΤΕΙ ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΜΟΥ , ΤΗΝ ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΜΟΥ. 
• Η ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ. ΠΩΣ ΑΝ ΓΙΝΕΙ ΓΙΑΤΡΟΣ ΟΠΩΣ ΤΟ ΕΠΙΘΥΜΕΙ,ΘΑ ΓΙΑΤΡΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ  "ΑΠΟΡΟΥΣ"ΔΩΡΕΑΝ,ΚΑΤΙ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΕΠΡΕΠΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΝ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΜΙΑΣ ΚΑΙ ΠΙΣΤΕΥΕΙ ΠΩΣ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΛΕΙΤΟΥΡΓΗΜΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΕΜΠΟΡΙΟ. ΠΩΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΠΑΕΙ ΣΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ ΚΑΙ ΝΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΔΙΚΟΤΕΡΑ.
• ΜΩΡΟ ΜΟΥ,ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΑ ΜΟΥ ΣΟΥ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ ΣΟΥ,ΝΑ ΜΗΝ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΕΤΕΙΣ ΠΟΤΕ,ΚΑΙ ΝΑ ΒΡΕΘΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΠΟΥ ΝΑ ΕΚΤΙΜΗΣΕΙ ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΣΟΥ,ΤΙΣ ΕΥΑΙΣΘΗΣΙΕΣ ΣΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΕΙ ΟΣΟ ΚΑΝΕΙΣ. ΚΑΙ ΑΝ ΚΑΠΟΤΕ ΤΑ ΦΕΡΕΙ ΈΤΣΙ Η ΖΩΗ ΚΑΙ ΣΕ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙ ΑΥΤΗ Η ΙΔΙΑ Η ΖΩΗ, ΜΗΝ ΣΚΥΨΕΙΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ. ΜΗΝ ΑΦΗΣΕΙΣ ΝΑ ΣΕ ΞΑΠΛΩΣΕΙ ΚΑΤΩ. ΣΗΚΩ ΚΑΙ ΠΑΛΕΨΕ ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΣΟΥ ΕΜΑΘΑ,ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΠΙΣΤΕΥΕΙΣ ΜΕ ΟΠΟΙΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝ ΕΧΕΙ. ΚΑΙ ΑΝ ΣΕ ΑΠΟΓΟΗΤΕΥΣΕΙ ΚΑΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΠΑΛΙ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΝΑ ΓΙΝΕΙΣ ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΗ. ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ  ΟΤΙ ΕΓΩ ΘΑ ΕΙΜΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ, ΑΚΟΜΑ ΚΑΙ ΑΝ ΔΕΝ ΖΩ,ΘΑ ΕΙΜΑΙ Ο "ΦΥΛΑΚΑΣ Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΟΥ" ΚΑΙ ΝΑ ΘΥΜΑΣΑΙ ΣΕ ΑΓΑΠΗΣΑ ΠΟΛΥ.

Σελίδα ημερολογίου!!

•  ΞΥΠΝΗΣΑ ΕΚΕΙΝΟ ΤΟ ΠΡΩΙ ΜΕ ΔΙΑΧΥΤΗ ΤΗΝ ΑΙΣΘΗΣΗ ΟΤΙ ΚΑΤΙ ΚΑΚΟ ΘΑ ΜΟΥ ΣΥΜΒΕΙ ΣΗΜΕΡΑ.....ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ ΝΑ ΔΙΩΞΩ ΤΟ ΚΑΚΟ ΠΡΟΑΙΣΘΗΜΑ  ΜΟΥ, ΠΟΥ ΔΥΣΤΥΧΩΣ  ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΕΒΓΑΙΝΕ ΠΑΝΤΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΑΙ ΠΗΓΑ ΚΑΙ ΕΦΤΙΑΞΑ ΚΑΦΕ......ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΠΛΟ ΚΑΙ ΣΚΕΤΟ....ΚΑΘΙΣΑ ΣΤΗΝ ΒΕΡΑΝΤΑ ΜΟΥ,ΑΝΑΨΑ  ΤΟ ΤΣΙΓΑΡΟ ΜΟΥ ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΣΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ....
• "ΑΠΟΛΑΥΣΕ ΤΟΝ ΚΑΦΕ ΣΟΥ ,ΔΙΩΞΕ ΤΙΣ ΑΡΝΗΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΣ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ".
• ΜΗΝ ΑΚΟΥΣ ΠΟΥ ΛΕΝΕ  ΟΤΙ ΚΑΝΟΝΤΑΣ ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΟΛΑ ΘΑ ΠΑΝΕ ΚΑΛΑ....ΠΑΡΗΓΟΡΙΑ ΣΤΟΝ ΑΡΡΩΣΤΟ ΕΙΝΑΙ. ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ...ΤΙ ΜΟΥ ΠΗΓΕ ΚΑΛΑ ΕΩΣ ΤΩΡΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΑΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΟ;
•  ΠΕΡΑΣΕ Η ΩΡΑ....ΩΡΑ ΓΙΑ ΔΟΥΛΕΙΑ....ΑΡΧΙΖΩ ΝΑ ΕΤΟΙΜΑΖΟΜΑΙ ΝΑ ΦΥΓΩ......ΚΛΕΙΔΩΝΩ ΚΑΙ ΡΙΧΝΩ ΤΑ ΚΛΕΙΔΙΑ ΣΤΗΝ ΤΣΑΝΤΑ ΜΟΥ ...ΕΝΑ,ΔΥΟ ,ΤΡΙΑ ΒΗΜΑΤΑ ΚΑΙ ΚΟΝΤΕΥΩ ΣΤΗΝ ΠΟΡΤΑ..ΑΚΟΥΩ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΝΑ ΧΤΥΠΑ ΔΑΙΜΟΝΙΣΜΕΝΑ....ΔΕΝ ΤΟ ΣΗΚΩΝΩ ΛΕΩ ,ΜΑ ΚΑΤΙ ΜΕ ΚΑΝΕΙ ΝΑ ΓΥΡΙΣΩ ΚΑΙ ΝΑ ΤΟ ΣΗΚΩΣΩ...ΤΟ ΠΡΟΛΑΒΑΙΝΩ ΠΡΙΝ ΚΛΕΙΣΕΙ ΑΥΤΟΣ ΠΟΥ ΜΕ ΚΑΛΟΥΣΕ.....ΚΑΙ ΕΥΧΟΜΟΥΝ ΝΑ ΜΗΝ ΤΟ ΕΙΧΑ ΣΗΚΩΣΕΙ....
• ΘΑ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙ Μ'ΑΥΤΟ;ΘΑ ΑΛΛΑΖΑΝ ΤΑ ΓΕΓΟΝΟΤΑ;ΛΕΝΕ ΟΤΙ ΓΡΑΦΕΙ ΔΕΝ ΞΕΓΡΑΦΕΙ....ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΕΣΥ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΟΣΕΣ ΘΕΤΙΚΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΘΕΣ,ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΝΑ ΛΕΣ ΟΣΕΣ ΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΞΕΡΕΙΣ....ΟΤΙ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΘΑ ΓΙΝΕΙ....ΑΚΟΥΩ ΛΟΙΠΟΝ  ΜΙΑ ΦΩΝΗ ΓΝΩΡΙΜΗ,ΟΙΚΕΙΑ ΑΛΛΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΠΡΟΣΔΙΟΡΙΣΩ ΠΟΥ ΤΗΝ ΕΧΩ ΞΑΝΑΚΟΥΣΕΙ....
• -ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΑΝΝΑ ΜΟΥ ΛΕΕΙ....ΕΙΜΑΙ Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ....."ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΛΕΩ ΑΠΟ ΜΕΣΑ ΜΟΥ....ΧΡΙΣΤΕ ΜΟΥ ΠΟΥ ΜΕ ΘΥΜΗΘΗΚΕ ΤΩΡΑ";-ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΛΕΩ ΤΙ ΘΕΣ;....- ΝΑ ΣΕ ΔΩ, ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ,ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ....
• ΣΙΩΠΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΛΕΥΡΑ ΜΟΥ,ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ ΤΑΞΙΔΕΥΕΙ ΧΡΟΝΙΑ ΠΙΣΩ......Η ΦΩΝΗ ΤΟΥ ΟΛΟ ΑΓΩΝΙΑ ΜΕ ΞΑΝΑΦΕΡΕ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ...
• -ΜΕ ΑΚΟΥΣ;ΣΕ ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΙ.ΕΙΝΑΙ ΑΝΑΓΚΗ ΝΑ ΣΕ ΔΩ,ΝΑ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ,ΜΗΝ ΜΟΥ ΤΟ ΑΡΝΗΘΕΙΣ,ΚΑΝΕ ΤΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΛΙΟ ΚΑΛΟ ΚΑΙΡΟ,ΜΟΥ ΤΟ ΧΡΩΣΤΑΣ...ΕΞΟΡΓΙΖΟΜΑΙ ΚΑΙ ΒΑΖΩ ΤΙΣ ΦΩΝΕΣ....-ΔΕΝ ΧΡΩΣΤΑΩ ΤΙΠΟΤΑ ΕΓΩ,ΑΝΤΙΘΕΤΩΣ ΕΣΥ ΜΟΥ ΧΡΩΣΤΑΣ ΠΟΛΛΑ,ΜΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΧΡΩΣΤΑΣ ΜΙΑ ΖΩΗ,ΤΗΝ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΜΑΣ,ΤΟΥ ΠΑΙΔΙΟΥ ΠΟΥ ΕΣΥ ΣΚΟΤΩΣΕΣ  ....ΔΕΝ ΘΕΛΩ ΟΥΤΕ ΝΑ ΣΕ ΞΕΡΩ....
• ΚΛΕΙΝΩ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΚΑΙ ΠΕΦΤΩ ΒΑΡΙΑ ΣΕ ΜΙΑ ΚΑΡΕΚΛΑ,ΤΑ ΠΟΔΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΜΕ ΚΡΑΤΑΝΕ...ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΟΥ, ΜΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΣΚΛΗΡΟ....ΜΕ ΓΥΡΙΖΕΙ ΠΙΣΩ....ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ,ΟΤΑΝ ΠΑΙΔΟΥΛΑ ΑΚΟΜΗ ΕΡΩΤΕΥΤΗΚΑ ΤΟΝ ΔΗΜΗΤΡΗ , ΜΕ ΤΥΦΛΩΝΕ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΑ ΝΑ ΔΩ ΤΟ ΑΛΗΘΙΝΟ ΤΟΥ ΠΡΟΣΩΠΟ....ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΑΥΤΟΣ ΗΤΑΝ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ ΓΙΑ ΜΕΝΑ.....ΚΑΙ ΚΑΤΕΡΕΥΣΕ ΜΟΛΙΣ ΤΟΥ ΕΙΠΑ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΠΟΥ ΠΕΡΙΜΕΝΑ....ΤΟ ΠΑΙΔΙ ΜΑΣ.....ΑΠΟ ΤΟΤΕ ΔΕΝ ΤΟΝ ΞΑΝΑΕΙΔΑ.....ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΤΕΝΑΧΩΡΙΑ ΜΟΥ ΕΧΑΣΑ ΤΟ ΠΑΙΔΙ,ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟΦΑΝΘΗΚΑΝ ΟΤΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΠΟΡΕΣΩ ΝΑ ΚΑΝΩ ΑΛΛΟ.......
• Η ΖΩΗ ΜΟΥ ΠΙΑ ΜΙΣΗ....Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΝΑΠΗΡΗ,ΤΟ ΚΟΡΙΤΣΙ ΠΟΥ ΛΑΧΤΑΡΟΥΣΕ ΑΓΑΠΗ ΚΑΙ ΒΡΗΚΕ ΜΟΝΟ ΠΟΝΟ.....ΠΩΣ ΠΕΡΑΣΑΝ ΤΑ ΧΡΟΝΙΑ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΣΑ ΝΑ ΤΟ ΣΚΕΦΤΩ.....ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΚΟΥΔΟΥΝΙΖΕΙ ΠΑΛΙ ΤΡΕΛΛΑ.....ΗΤΑΝ ΠΑΛΙ ΕΚΕΙΝΟΣ.....ΜΕ ΑΓΑΠΟΥΣΕ ΛΕΕΙ ΚΑΙ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΜΕ ΑΓΑΠΑΕΙ ΑΚΟΜΑ....ΘΕΕ ΜΟΥ ΤΙ ΑΠΑΝΘΡΩΠΙΑ......ΤΙ ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ......ΚΛΕΙΝΩ ΤΟ ΤΗΛΕΦΩΝΟ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ.....ΚΑΤΕΒΑΖΩ  ΤΟ ΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΝΑ ΜΗΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΕ ΞΑΝΑΠΑΡΕΙ.....
• ΤΟ ΚΟΡΜΙ ΜΟΥ ΜΟΥΔΙΑΣΜΕΝΟ,ΔΕΝ ΥΠΑΚΟΥΕΙ ΣΤΙΣ ΠΡΟΣΤΑΓΕΣ ΤΟΥ ΜΥΑΛΟΥ ΜΟΥ....ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΣΗΚΩΘΩ.....ΚΑΤΙ ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΠΟΥ ΚΥΛΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΑ  ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ, ΣΤΑ ΜΑΓΟΥΛΑ ΜΟΥ ΜΕ ΞΑΝΑΦΕΡΑΝ ΣΤΗΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ....ΕΚΛΑΙΓΑ ΝΑΙ,ΓΙΑ ΑΛΛΗ ΜΙΑ ΦΟΡΑ...ΓΙΑ ΕΚΑΤΟΜΥΡΙΟΣΤΗ ΦΟΡΑ Η ΜΗΠΩΣ ΗΤΑΝ ΠΑΡΑΠΑΝΩ;
• ΣΗΚΩΘΗΚΑ ΚΑΙ ΕΙΠΑ ΤΕΛΟΣ....ΓΙΑ ΚΑΝΕΝΑΝ ΔΕΝ ΑΞΙΖΕΙ ΝΑ ΚΛΑΙΣ.....ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΣΕΝΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΑΜΕΝΑ ΣΟΥ ΟΝΕΙΡΑ....ΑΥΤΑ ΝΑΙ ΝΑ ΤΑ ΚΛΑΙΣ...ΤΗΝ ΖΩΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΖΗΣΕΣ ΚΑΙ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΞΑΝΑΖΗΣΕΙΣ....ΓΙΑ ΑΥΤΑ ΚΛΑΨΕ,ΜΑ ΟΧΙ ΤΩΡΑ....ΑΡΓΟΤΕΡΑ.....
• ΒΓΗΚΑ ΑΠΟ ΤΟ ΣΠΙΤΙ ,ΕΙΧΑ ΑΡΓΗΣΕΙ ΣΤΗ ΔΟΥΛΕΙΑ. ΣΤΟ ΓΡΑΦΕΙΟ ΟΛΟΙ ΜΕ ΘΕΩΡΟΥΣΑΝ ΨΥΧΡΗ,ΣΚΛΗΡΗ ΚΑΙ ...ΑΝΑΙΣΘΗΤΗ....Η ΕΙΚΟΝΑ ΜΟΥ ΑΥΤΗ ΠΟΥ ΕΓΩ ΕΠΛΑΣΑ ,Η ΑΣΠΙΔΑ ΜΟΥ,Η ΠΑΝΟΠΛΙΑ ΜΟΥ,ΠΟΥ ΜΕ ΠΡΟΣΤΑΤΕΨΕ ΠΟΛΛΕΣ ΦΟΡΕΣ .....ΟΛΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΩΣ ΔΕΝ ΕΧΩ ΚΑΡΔΙΑ,ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ.....ΠΟΥ ΝΑ ΗΞΕΡΑΝ,ΠΟΥ ΝΑ ΦΑΝΤΑΖΟΝΤΑΝ.....Η ΜΕΡΑ ΠΕΡΑΣΕ ΓΡΗΓΟΡΑ ΚΑΙ ΝΑ'ΜΑΙ ΠΑΛΙ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΟΥ,ΜΟΝΗ ΝΑ ΜΑΖΕΥΩ ΞΑΝΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΚΑΙ ΝΑ ΤΑ "ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΩ"  ΟΠΩΣ  ΕΝΑ ΠΑΖΛ.....ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΣΥΝΑΡΜΟΛΟΓΩ,ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΟΜΑΙ...Ο ΥΠΝΟΣ ΘΑ ΜΕ ΛΥΤΡΩΣΕΙ......ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ......

Μια υπόσχεση που αθετήθηκε!!!

• Ήταν ένας άνδρας μετρίου αναστήματος,γεροδεμένος,με ξανθά ,κατσαρά μαλλιά, τα μάτια του σαν δυο θάλασσες που καθρεφτιζόσουν μέσα τους και άλλαζαν χρώμα ανάλογα με τη διάθεση της στιγμής. Όταν ήταν χαρούμενος ήταν καθαρά και γαλανά,όταν σκέψεις τον βασάνιζαν,έπαιρναν το χρώμα της αγριεμένης θάλασσας και ρυτίδες αυλάκωναν το μέτωπό του. Αυτές τις ρυτίδες τις αγαπούσα περισσότερο γιατί πίστευα πως ήταν ένδειξη σοφίας και ευχόμουν μεγαλώνοντας να κληρονομήσω λίγη από την σοφία του.
•  Παιδί , βλέπεις,δεν ήξερα ακόμα ότι τα βάσανα και οι στεναχώριες αφήνουν  ρυτίδες,ούτε ότι ο χρόνος αμείληκτος αφήνει τα σημάδια του χωρίς να σε ρωτήσει. Το έμαθα όταν μπήκα στον κόσμο των μεγάλων αργότερα,πολύ αργότερα.
• Αλλά ας ξαναγυρίσουμε στον πατέρα μου τον Βασίλη, γιατί γι'αυτόν πρόκειται. Ο οποίος δεν ζει πια.Πέθανε στις 17 Ιανουαρίου του 1990 .'Εξι μήνες πριν  επιστρέψω στα πάτρια εδάφη, μετά από 15 χρόνια ξενιτιάς.
• Ο πατέρας με αγαπούσε πολύ μα και εγώ έτρεφα μεγάλη λατρεία γι'αυτόν.Ήταν εκεί όταν τον χρειαζόμουν για βοήθεια στα μαθήματα,ή για να μιλήσουμε.'Οταν τελείωσα το Δημοτικό,έδωσα εξετάσεις για το Γυμνάσιο-τότε δίναμε εξετάσεις-και πέρασα με καλό βαθμό.Η χαρά του μεγάλη γιατί πίστευε ότι του έμοιαζα ,ειδικά στην αγάπη για τα γράμματα- αν και ο ίδιος δεν μπόρεσε να συνεχίσει λόγω φτώχειας στην οικογένεια του και έπρεπε να δουλεύει [7 παιδιά είχαν ο παππούς και η γιαγιά]- και κρυφοκαμάρωνε γι'αυτό....
• Μα και η δική μου χαρά ήταν μεγάλη..Σε αντίθεση με την μητέρα μου που θεωρούσε ότι τα κορίτσια δεν χρειάζεται να μορφωθούν,επειδή παντρεύονταν και το μόνο που έπρεπε να γνωρίζουν ήταν από νοικοκυριό. 'Οποια ήταν νοικοκυρά καλοπαντρεύοταν έλεγε...Σιγά να μην......
• Ξεκίνησα λοιπόν τα μαθήματα και συζητούσαμε τι θέλω να σπουδάσω όταν με το καλό τελείωνα το Γυμνάσιο....Και -άκουσον,άκουσον Θεέ και Κύριε-τι του έλεγα του ανθρώπου και τον έβγαζα από τα "ρούχα"του.Πιλότος ή ασυρματίστρια στα καράβια του έλεγα.Μόνο συγκοπή που δεν έπαθε ο άνθρωπος-που ακούστηκε εκείνη την εποχή{μιλάμε για την δεκαετία του '70} κορίτσι πράγμα να θέλει να  κάνει ένα επάγγελμα που ήταν καθαρά ανδρικό. 'Ελα όμως που ήταν ,είναι και θα παραμείνει η πρώτη μεγάλη αγάπη μου το αεροπλάνο-ούτε  ό έρωτας δεν κρατάει τόσα χρόνια-αλλά εγώ εκεί, ακόμα κολλημένη....
• "Παιδί μου"μου έλεγε "δεν σε αφήνω να σπουδάσεις τέτοιο πράγμα. Πρώτον  τα φοβάμαι τα αεροπλάνα και θα τρέμει η ψυχή μου κάθε φορά που θα πετάς, το ίδιο και τα καράβια και δεύτερον σε θέλω εδώ,κοντά μου ,να σε βλέπω και αν αρρωστήσω να μου δώσεις ένα ποτήρι νερό,να μου κλείσεις τα μάτια όταν θα πεθάνω.Αυτό το τελευταίο είναι και η επιθυμία μου".
• Αχ!βρε πατέρα και που νά'ξερες τότε τι μέλλει γενέσθαι..Που να φανταστεί  ότι αυτό που φοβόταν  θα γινόταν πραγματικότητα. Γιατί  στην ζωή μας όλα είναι απρόβλεπτα,θες η μοίρα ,θες οι αποφάσεις που παίρνουμε,  ή παίρνουν άλλοι για σένα ,αλλάζουν την πορεία μας. 'Οταν οι άνθρωποι σχεδιάζουν ,ο Θεός γελάει , όπως λέει μια παροιμία μας. Ο φόβος του αυτός -ότι δεν θα ήμουν κοντά του-επιβεβαιώθηκε 2-3 χρόνια αργότερα .

• Αρνούμενος λοιπόν να με αφήσει να κάνω αυτό που ήθελα,όσο και αν τον παρακαλούσα,όσο  και αν προσπαθούσα να "εκμεταλλευτώ"την αδυναμία του σε μένα,με γαλιφιές και κλάματα,δεν τον κατάφερα  ν'αλλάξει γνώμη.
• Από το πείσμα μου και εγώ -πιστεύοντας πως ήταν το καλύτερο χαρτί μου, ο άσος που έκρυβα στο μανίκι μου-{παιδί,και όπως όλα τα παιδιά που δεν καταλαβαίνουν,έτσι και εγώ}του άσκησα βέτο..
• "Ή μ'αφήνεις να γίνω ότι θέλω" ,του είπα  "ή σταματάω το σχολείο"."Μα παιδί μου,μα καλή μου" αυτός,τίποτα εγώ εκεί...Πείσμα αυτός,πείσμα εγώ-και αναρωτιόμουν απο που κληρονόμησα την ξεροκεφαλιά-σταμάτησα το σχολείο -κακό του κεφαλιού μου έκανα όπως αποδείχτηκε μετά- προς μεγάλη απογοήτευση του πατέρα και προς μεγάλη ικανοποίηση της μητέρας,αφού θα έμενα στο σπίτι να γίνω η νοικοκυρούλα που ήθελε και θα την βοηθούσα στο μεγάλωμα των 4 μικρότερων αδελφών μου,αλλά τότε που να καταλάβω εγώ ....

• Δυο χρόνια αργότερα,και σε ηλικία δεκαπέντε-ναι καλά διαβάζεται -,η μητερούλα μου αποφάσισε πως είχε έρθει η ώρα να "έλθω εις γάμον κοινωνίαν"γιατί ήμουν λέει αρκετά μεγάλη και δεν έπρεπε να μείνω στο "ράφι" . "Και ο "νέος" ,καλός και άξιο παληκάρι. Μην τον "χάσουμε"και άλλη μας τον πάρει. 'Ελλην του εξωτερικού και ευκαιρία μεγάλη". Στα ώπα-ώπα θα με έχει. -Μένα μου λες; -Και παρ'όλες τις αντιρρήσεις του πατέρα,κανόνισε μετά του "λαμπρού εκείνου νέου"-τριάντα ετών  ο "νέος" -να μας φέρει προ  τετελεσμένου γεγονότος ,εμένα και τον πατέρα..

• Οι αντιρρήσεις του πατέρα δεν ήταν μόνο γιατί με θεωρούσε πολύ μικρή για γάμο,ή γιατί ο "νέος" δεν ήταν και τόσο νέος για ένα κοριτσάκι δεκαπεντάχρονο,
• αλλά γιατί ο "νέος" θα με έπαιρνε και στο εξωτερικό μιας και εκεί ζούσε  τότε μετανάστης. Και αυτό που τελικά ήθελε να αποφύγει δεν το πέτυχε ο καημένος.Το πεπρωμένον φυγήν αδύνατον ,ταιριάζει απόλυτα εδώ....  
• Γίνεται ο γάμος και έρχεται η ώρα του αποχωρισμού και του αποχαιρετισμού. Με δάκρυα και οι δυο στα μάτια μας,στα γαλανά δικά του,που είχαν πάρει την ώρα εκείνη το χρώμα της φουρτουνιασμένης θάλασσας,και στα πράσινα δικά μου, που είχαν κάτι από χρώμα σμαραγδιού από την συγκίνηση και την πίκρα του αποχωρισμού.

• "Παιδί μου", μου λέει, "εκεί στα ξένα που θα πας, να μην με λησμονήσεις,νερό της ξενιτιάς μην πιείς και με αφήσεις, υποσχέσου μου ότι όταν θα σε χρειαστώ,τα μάτια να μου κλείσεις,όλα να τα παρατήσεις ".
• "Υπόσχεση του το'δωσα ,και όρκο μεγάλο πήρα,μα αλλιώς τα έφερε η ζωή και η κακή μου μοίρα"....
• Αρρώστησε ,απο καρκίνο  το 1982-83 και μπήκε χειρουργείο. Το έμαθα και έτρεξα κοντά του να βρεθώ ,όπως μου το ζήτησε και όπως το είχα υποσχεθεί,αφήνοντας πίσω δυο παιδιά.Βγήκε από το νοσοκομείο, και εγώ επέστρεψα στην οικογένειά μου,στα παιδιά μου που με περίμεναν και αυτά.Η αρρώστια του τον κράτησε- ή μήπως ο ίδιος κρατήθηκε για να εκπληρωθεί η επιθυμία του-επτά ακόμα χρόνια,μπαινοβγαίνοντας στο νοσοκομείο, ενω μέρα με την μέρα χειροτέρευε.
• Το 1985 ήρθα διακοπές στην Ελλάδα με τα δυο μου παιδιά και για να δω άλλη μια φορά τον πατέρα μου, αλλά η αρρώστια είχε προχωρήσει πολύ  και μιλούσε  τακτικά σε ''επισκέπτη" αόρατο σε μας,αλλά ορατό στον ίδιο, αφού τον ακούγαμε συχνά να διώχνει  τον  "επισκέπτη" λέγοντάς του πως περιμένει την κόρη του να έρθει και μετά να τον ακολουθήσει,εννοώντας βεβαίως εμένα, που δεν με αναγνώριζε πια.
• Πολύ με λύπησε το γεγονός αυτό και το έβαλα σκοπό να επιστρέψω στην Ελλάδα σύντομα.Αλλά είπαμε "άλλαι αι βουλαί του Κυρίου"....Έμεινα ακόμα 5 χρόνια εκεί και ο πατέρας υπέμενε στωικά την αρρώστια του  και  με περίμενε...
• Εκείνον το Γενάρη λοιπόν,του 1990 και ενώ είχαμε πάρει τη απόφαση να επιστρέψουμε στα πάτρια εδάφη,το καλοκαίρι της χρονιάς εκείνης έβλεπα για τρεις συνεχόμενες βραδιές ένα όνειρο,το ίδιο πάντα.
• Τον πατέρα μου να έρχεται για να με αποχαιρετήσει και εγώ να του ζητώ να μείνει λίγο ακόμα και να με περιμένει.Την τρίτη βραδιά του έδωσα, ύστερα από μεγάλη του επιμονή, την "άδεια"να φύγει και είπαμε και οι δυο αντίο και εις το επανειδείν.
• Ο κρότος της πόρτας που έκλεινε με δύναμη πίσω του,με ξύπνησε,μα αλήθεια δεν ήταν ο κρότος της πόρτας,ήταν το κουδούνισμα του τηλεφώνου τρεις η ώρα το πρωί , ώρα της χώρας που βρισκόμουν.
• Ο αδελφός μου μόλις με πληροφορούσε ότι ο πατέρας άφησε την τελευταία του πνοή με το όνομά μου στα χείλη του..Δεν έκλαψα,δεν φώναξα...Το σοκ ήταν μεγάλο για να καταλάβω ότι ήταν αλήθεια και όχι όνειρο,παρ'όλο που είχα σηκωθεί και βημάτιζα μέσα στο σπίτι πάνω-κάτω, προσπαθώντας να κατανοήσω στο ακόμα κοιμισμένο μου μυαλό,την πραγματικότητα, την οποία με πήρε καιρό να αποδεχτώ.
• Και δεν συγχώρεσα ποτέ τον εαυτό μου ,που δεν κράτησα την υπόσχεσή μου στον άνθρωπο που αγαπούσα πολύ.Τώρα  είκοσι ένα χρόνια μετά,πήρα το θάρρος  να του γράψω αυτή την ανοικτή επιστολή -εύχομαι να την διαβάσει από εκεί που βρίσκεται-και να τον παρακαλέσω αν με βλέπει,αν με ακούει,να με συγχωρήσει για την αθέτησή μου αυτή.Και να του ζητήσω συγνώμη που τον πρόδωσα,που τον απογοήτευσα,που δεν στάθηκα κοντά του,που δεν ήμουν εκεί να του κλείσω τα μάτια όπως είχα υποσχεθεί.
• Πατέρα σου ζητώ ένα μεγάλο ΣΥΓΝΩΜΗ και εύχομαι στο Θεό να μου την δώσεις.Παρακαλώ επίσης τον Θεό να σ'έχει στα δεξιά του  όπως τους Αγγέλους του,γιατί δεν έμοιαζες μόνο με Άγγελο  στην όψη.'Ησουν ένας ΑΓΓΕΛΟΣ.Για μένα θα είσαι πάντα ο δικός μου ΑΓΓΕΛΟΣ .......
•                                                                                                                                 
•                                                                                                                       Η κόρη σου..Γ......